PKN
Gereformeerde Kerk Asperen
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.

Wat was het een geweldig mooie dag, de startzaterdag bij de Wiel, met de gezamenlijke kerken. Die spelende kinderen op het zonovergoten veld. Overal groepjes mensen met elkaar in gesprek. Lekker even rondlopen in die uitnodigende ruimte zodat je zo veel mogelijk mensen kon spreken. De beachvolleybalvelden die er om vroegen je heerlijk uit te leven. De heerlijke maaltijd. Wat was het goed georganiseerd. De jaarthema's 'Met hart en ziel' en 'Een goed gesprek' vloeiden als vanzelf in elkaar over. Samen zingend mochten we de omgeving mee laten genieten van wat het kan betekenen om één te zijn in Christus. Dat allemaal onder Gods hoogtezon. Één in Christus? Is dat wel zo? God lof zingend komen we een heel eind samen, zingend zijn we één in Christus, dat is bijna vanzelfzingend. Zodra het op spreken aankomt, zijn we dat vaak zomaar weer vergeten. Dan kijken we al gauw wat argwanend naar elkaar. Zo vanzelfsprekend is die eenheid toch niet? Want horen we niet allemaal hetzelfde te zeggen, zoals we dat ook zingend doen? Het symbool van een mooi boeket bloemen werd me zo maar geschonken, daar op dat zonovergoten veld. God heeft ons niet op de aarde gezet als een bos in elkaar gedrukte bloemen, zoals je gebonden garven op het graanland ziet staan. We zijn allemaal zorgvuldig en op kleur uitgezocht en zo geschikt dat het een lust is voor Gods oog. Al die bloemen, zo verschillend als ze zijn, één voor één komen ze tot hun recht. Allemaal drinken ze uit dezelfde Bron en samen vormen ze een prachtig boeket. 5 Zo mogen wij met elkaar omgaan. Met hart en ziel betrokken bij elkaar en niet te vergeten met heel ons verstand. Altijd in voor een goed gesprek. Belangstellend naar elkaar informeren. Bescheiden en met respect voor de ander. Verwonderd over al die verschillende manieren waarop wij ons geloofsvertrouwen verwoorden. Wat ben jij anders, zegt de klaproos tegen de margriet. Wat straal jij heel andere dingen uit! Je bent zo mooi wit, met een geel hartje. Ja, zegt de margriet, zo heeft God mij gemaakt, mooi hé? Met dat wit mag ik de mensen laten zien dat het gaat om schoonheid, om reinheid in denken en voelen, en om zoeken naar het goede. Dat kleine gele hartje is Gods warmte en nabijheid, zodat ik het wit goed uit kan stralen. Maar jij dan? Met je geweldige rode bloembladeren. Ja, zegt de klaproos, ik ben blij dat God mij zo geschapen heeft. Mijn hartje is zwart. Dat is heel apart. Zwart is immers de kleur van de nacht, van wat het daglicht niet kan verdragen. Ik mag de mensen laten zien dat ze met alles wat er fout ging door Gods liefde en goedheid omringd zijn. Hij poetst dat zwarte schoon zodat ze altijd weer opnieuw kunnen beginnen. Daarom heb ik die mooie rode bloembladen gekregen. Mooi hé? Elkaar tot hun recht laten komen, het beste uit elkaar naar boven halen. Dat is toch veel mooier dan elkaar als een bos bloemen in elkaar gedrukt in een pot laten verstikken. Of zelfs proberen uit de pot te verwijderen. Laat je zien, zoals je bent. Laat je kennen, dat deed Jezus ook. Dan zullen we steeds meer een boeket vormen dat een lust is voor Gods oog.

Het ga jullie goed. Germa Rietberg

 
Uit het hart juli/aug 2018 Uit het hart juli/aug 2018

Dit dubbelnummer van Informatie voor juli en augustus is meteen het slotakkoord van de “Kerkproeverij”. Met de vakantietijd luiden we het einde in van het kerkelijk seizoen 2017-2018. Rugzakken, slaapzakken en tenten komen van de zolder en caravans uit de stalling,  tochtjes en tochten worden gepland. Het zomerweer was spontaan al van zolder gekomen, daar hoeven we zelf niets aan te doen. Nu maar hopen dat dat mooie weer ook niet heel vroeg de zolder weer op gaat; dat zou jammer zijn. Ik hoop dat deze tijd van ontspanning goede ervaringen zal brengen zodat we als gerecreëerde mensen met elkaar het nieuwe seizoen weer in kunnen gaan.  
 
Vakantie? “Daar gaan ze en hier zit ik dan!” Hoe lastig en pijnlijk kan het zijn om al die anderen te zien vertrekken, hun verhalen te horen en jij, alleen of samen met je gezin, kunt daar niet aan meedoen. Wat is het dán een kunst om als jouw situatie dat niet toelaat, open te staan voor dat gevoel van vrijheid dat anderen in de schoot geworpen krijgen op het moment dat ze met de caravan wegrijden of met de rugzak op wegwandelen. Wat is het een kunst om dat wat zij letterlijk achter zich laten, in jouw situatie in je eigen omgeving ook los te laten. Dat je kunt lachen om die verre reizen die anderen nodig hebben om dat te beleven wat jij gewoon thuis doet. Dan heb je het leven totaal geaccepteerd zoals het is. Als er al wat veranderen kan, is het langs deze weg. Wat ben je een vrij mens, als je je – ondanks alles wat niet kan – met hart en ziel kunt richten op wat er voor jou desondanks te beleven en te doen valt. Een levenskunstenaar, waar alle recreanten die er ver voor moeten reizen een voorbeeld aan kunnen nemen.    
 
Ontspanning, herschepping, even afstand nemen van de hectiek van het leven, pauzes inlassen in verdriet en zorg, beperkingen laten waar ze zijn en de vrije ruimte als geschenk ontvangen en ontspannen invullen. Waar ook en hoe ook, op weg naar het nieuwe winterseizoen wens ik ons dat allen, zo'n mooi slotakkoord van de Kerkproeverij, van harte toe.  
 
Een jaar geleden ging ik op ontdekkingstocht naar wat wij aan proeverij te bieden hebben en ik kwam tot de conclusie dat dat enkel lege handen zijn. Lege handen en open harten zou ik nu zeggen. Als gemeente van Christus is wie we zijn en wat we hebben enkel en alleen een geschenk dat we elke dag ontvangen. We hoeven er alleen maar te zijn om daarvan te delen. Zo zal ons leven die vervulling vinden die onze pet te boven gaat.  
 
Zo leefde ook Jezus, met lege handen, open voor wie maar op zijn weg kwam liet hij zijn leven vervullen door wat hij van boven ontving. Hecht je niet aan al dat andere, zei hij, dat leidt je aandacht af van waar het werkelijk om gaat. Het brengt je angst, omdat je het verliezen kunt, het verleid je je te verharden omdat je het gaat verdedigen. Dat geldt voor zekerheden die we als ons bezit zien net als voor alle materiële zaken. Het verleidt ons onze handen en harten te sluiten zodat ze koud worden en verstenen. Daarom bestaat onze proeverij uit allerlei oefeningen in het openen van hart en handen. Zo banen we de weg voor de grote Naam, zodat die zich in ons vervullen kan: Ik zal er zijn!  
 
Open staan voor die grote Naam, dat oefenen we om er te kunnen zijn zoals God er is voor ons: vol ontferming, genadig, geduldig, rijk aan liefde, rijk aan trouw. Open staan om dat te kunnen ontvangen zodat dat door ons heen de wereld in mag stromen. Het is een levenslange leerschool, waar ik in ieder geval niet elke dag voor slaag. En toch, door alle moeiten en zorgen, pijn en verdriet en door alle miskleunen heen, het is geweldig mooi om zo mens te mogen zijn en anderen daarvan mee te laten proeven. Die oefening blijft, al verdwijnt het thema Kerkproeverij boven deze stukjes.  
 
Vanaf september luidt het nieuwe jaarthema “Een goed gesprek”. Ik hoop dat mijn wens vervuld wordt en jullie in die vakantietijd merken hoe goed dat een mens kan doen. Zo'n gesprek waarin je je aangesproken voelt, gerespecteerd, geliefd, waardoor je jezelf en de ander beter leert kennen en je aan elkaar groeit in respect, liefde en inlevingsvermogen. Een goed gesprek, het is als een gebed, je mag alles zeggen wat in je opkomt, de ander luistert met open hart en laat, door zo te luisteren, het antwoord uit jezelf ontspringen. Ook dat word je zo maar gegeven. God zij dank.   
 
Een goede zomer toegewenst.  Het ga jullie goed.     Germa Rietberg

 
Uit het hart. juni 2018 Uit het hart. juni 2018

Het is nog niet zo ver. Lang zal het niet meer duren. Het zwoegen voor de eindexamens is achter de rug. Maar of de vlag uit kan en de tas aan de stok gehangen? Misschien? Misschien net niet en wordt het een her...? Of ook dat niet en wordt het een jaar overdoen? Hopelijk gaat voor veel leerlingen de vlag uit! En voor de anderen hoop ik dat zij er in slagen de teleurstelling snel te overwinnen.
Hoe dat ook zij, de vakanties breken straks voor jullie allemaal aan. Even los van de boeken, van proefwerken, tentamens; los van school. Genieten van ontspanning, thuis of waar ook maar en ervaring op doen met vakantiebaantjes. Ik hoop dat het een goede tijd mag worden waar je later nog vaak en met plezier aan terug denkt.  
Vrijheid. We leven in de Geest van de Vrijheid. Het is Pasen en Pinksteren geweest. De derde dag. Het is pure, hemelse liefde die ons in de vrijheid zet en de mogelijkheid biedt te recreëren. Mooi dat dat woord nog altijd opgaat voor vakantie: een tijd van recreatie, herschepping! Even de kaders loslaten waarbinnen je normaal leeft, patronen in doen en denken doorbreken en ruimte ontdekken voor de ontwikkeling van nieuwe mogelijkheden en hernieuwde kansen.
In het leven van alle dag vind je vaak niet de rust en de vrijheid om die ruimte toe te laten. Daar leven we binnen de kaders die ons programma grotendeels vullen. Je hebt je studie, je werk, je gezin, de sport en de organisatie van al die dingen. Als je opstaat, weet je al ongeveer hoe je dag er uit gaat zien en waar en hoe je zult denken en doen. Binnen die kaders houd je je aan de afspraken en de regels die daarbij horen. Ook je leefomgeving beïnvloed je in je doen en laten. Vaak onuitgesproken ligt daarin veel meer vast dan je je bewust bent. Het bepaalt mee hoe je je gedraagt en zelfs wat geoorloofd is te zeggen of te denken.   
Wat dat betreft kun je het leven vergelijken met een voetbalspel. Als spelers ken je de regels, je weet wat wel en niet kan, je weet met wie je wel of niet samenspeelt. Alles wat je in dat spel doet, doet ertoe. Het spel heeft waarde door het kader waarbinnen het wordt gespeeld. Als je de regels van het spel overtreedt, word je dan ook direct teruggefloten en in het uiterste geval eruit gestuurd. Je weet ook wanneer je de grenzen overschrijdt: buiten de lijnen wordt het spel niet gespeeld. Dan klinkt het fluitsignaal: de wedstrijd is voorbij. De winnaars juichen – dat hoor ik zelfs aan de Baronie – en de verliezers zijn teleurgesteld en moeten dat verwerken. Maar beide partijen krijgen buiten de lijnen de kans om op adem te komen en het spel van buitenaf opnieuw te bekijken.
Zo hoop ik dat jullie ook de vakantie zullen beleven, dat je buiten de lijnen weer op adem komt en de ruimte gaat ervaren om het Asperse spel van buitenaf te bekijken. Dat je die kaders herkent die op jouw leven drukken alsof je hier niet helemaal uit de verf komt. In de ruimte buiten de lijnen heb je de vrijheid om de onbenutte mogelijkheden aan te boren en bedolven talenten onder de grond vandaan te halen. Recreërend dien je jezelf en het Asperse spel het meest, en daarmee ga je de weg van de beweging van de Geest.
 

 
Uit het hart mei 2018 Uit het hart mei 2018

Wat was er veel te proeven de afgelopen maand. Die begon met de 'Stille week', waarin Jezus zulke duistere gerechten kreeg voorgeschoteld. Daar brouwden de mensen iets in elkaar uit de meest duistere hoeken van hun bestaan! Hoe donker werd het voor hem. Het kostte hem zijn leven. Dan pas wordt het ook donker onder de mensen. Een spannende stilte volgt. Want dit kan zelfs 'natuurlijk' niet onbeantwoord blijven.
 
De hemel reageert dan ook. Hij, die zijn mensen de vrede op aarde wilde laten proeven, juist door deze mens Jezus, hij komt met een tegenzet. Tot onze grote verbazing is dat een maaltijd waar je geen genoeg van krijgen kunt. Al kan het even duren voor je er aan durft te beginnen. Op wat Jezus voorgeschoteld kreeg, daar kan toch niet iets goeds op volgen? Dat kan alleen maar een galgenmaal zijn, waarna alle betrokkenen het loodje leggen. Als je dan een genademaal aangeboden wordt, dat geloof je nauwelijks! En toch krijgen wij een schotel vol liefde en genade voorgezet.
 
Het was goed samen door die donkere dagen heen te trekken. Tot we met Pasen het licht in de wereld weer mochten vieren en het nieuwe leven mochten proeven. Jezus, hij leeft, ondanks al onze missers. Hij roept ons te voorschijn uit de donkere hoeken van ons bestaan: kom in het licht en sta op. Opstaan in die liefde die Jezus uit de dood, al die dood die wij hem en elkaar aandoen, dat dat kan toont hij ons. Zoals hij ons ook in levende lijve toonde dat Gods liefde alle dood overwon, overwint en overwinnen zal.
 
Wat een hemels liefdemaal! Een maaltijd die ons ontgift en zuivert om de mens te worden naar Gods beeld en gelijkenis. Van zo'n maaltijd krijg je nooit genoeg. En om de juiste ingrediënten op het juiste moment in te zetten, zendt hij ons zijn Geest. Die zal ons de weg van de voortdurende opstanding wijzen. En dat in onze eigen tijd, met en voor de mensen om ons heen. Dat gaan we vieren met Pinksteren.
 
Belijdenis en Doop Opstaan in de liefde van God. Dat deed Rien van Ooijen met zijn belijdenis en Janneke Schaapherder een week later met haar belijdenis. Dat deed Janneke ook met haar kinderen, Jayden en Evi, en Petra en Arjan met hun zoon Cas en Karen en Ian met hun dochter Mare. Het was een feest om de kinderen te mogen onderdompelen in de grote Naam van God. Die oude Naam: Ontfermend, genadig, geduldig, rijk aan liefde en trouw. Die God die zegt: Ik zal er altijd voor je zijn! De Naam die Jezus voor ons waarmaakte en die hij ons steeds dieper wil leren kennen. Het was opnieuw feest in de gemeente, een feest waarop we weer het Paasfeest vierden en de Geest van Pinksteren al mochten ervaren. Allen van harte gefeliciteerd!
 
Gemeentevergadering.
Behalve de gebruikelijke terugblik op het afgelopen jaar en de verantwoording van financiën stonden de voortgang van Kerk 2025 en de aankomende privacywetgeving op de agenda. Met dat laatste gaan we aan de slag want de nieuwe regels en de boetes die op overtreding gezet zijn, zijn niet van de lucht. Maar lastig wordt het voor het werk van de kerken wel. Na de pauze verrasten Roosje en Bob Steenhart ons met een verhaal over de Joodse keuken en de traditionele gerechten bij de Joodse feesten waarvan de ingrediënten allemaal een symbolische betekenis hebben. Het verhaal werd onderstreept door een buffet met lekkere gerechten die zij hadden bereid voor ons. Met een sapje of een wijntje er bij maakte dat deze vergadering ook weer tot een gemeentefeest.

 
Uit het hart. Kerkproeverij april 2018 Uit het hart. Kerkproeverij april 2018

We gaan een nieuwe lente tegemoet. De grond breekt weer open, het hout aan de bomen wordt week, het nieuwe groen ontspruit alom, zaden ontkiemen om weer vrucht te gaan dragen. Ook de vogels krijgen er weer zin in, ze koesteren elkaar in liefde en nestelen om zich in deze nieuwe zomer te vermenigvuldigen en over de aarde te verspreiden. 
 
In alle kerken, ook in de onze, is het Paasfeest gevierd, zijn we door de diepe duisternis heen naar het licht getrokken. Van de haat naar  
onvoorwaardelijke liefde. We hebben in de spiegel gekeken: Wat zijn we tot vuile diplomatie bereid, vals getuigen, tot haten van alles wat onze eigen eer en identiteit en onze wankele zekerheid aan kan tasten. Zie de mens. We doen er een moord voor om te houden wat we hebben of te krijgen wat wij willen.  
 
Maar het licht doorklieft de duisternis, levend water stroomt uit de rotsen, de warmte breekt vanuit de hoge door, versteende harten breken open, schellen vallen van de ogen, we staan versteld en schrikken! Dit is zo anders dan wij dachten dat het was en wezen zou. Daar is hij weer, de mens die wij verbannen hadden. Die ons zo dwars zat. De mens die putte uit een bron die wij hadden dichtgegooid. Zie de mens, zijn leven sterker dan de dood. Zijn liefde niet te blussen. Zijn vrede wenst hij ons toe.   
 
Dat die hemelse warmte de rotsen in ons leven mag klieven. Dat het licht uit de hoge de duisternis van moeiten en weerstand in onszelf en onderling mag overwinnen, zodat de bron waaruit hij putte, de bron van Gods liefde, ook in ons mag gaan stromen. Dat we zo met hem een nieuwe zomer tegemoet zullen gaan. Dat is zijn wens voor jou en mij. Hij daagt ons uit onze koers te wijzigen, niet langer leven naar de dood toe, maar weg uit de dood het leven in! Om ons te oefenen in onvoorwaardelijke liefde, in eeuwig leven, in letterlijk en figuurlijk grenzeloos denken en doen. Dat kan, zegt hij, die weg heb ik voor jullie gebaand. 
 
Pasen: opstaan uit de dood. Met hem die zijn leven lang riep en zal blijven roepen om met hem de weg van eeuwig leven te gaan. Volmaakt zal dat wel niet lukken, maar dat is geen reden om in de dood en de onvruchtbaarheid te blijven hangen. Dat doet geen mens goed, jezelf niet en zeker de ander niet. Ik wens u, jou en mij een Paasjaar toe waarin Gods liefde en vrede in ons tot bloei komen en royaal vrucht zullen dragen. 
 
Het ga jullie/u goed,      Germa Rietberg.

 
Kerkproeverij maart 2018 Kerkproeverij maart 2018

Met Aswoensdag op 14 februari zijn we de veertigdagentijd op weg naar Pasen in gegaan. In deze tijd van bezinning en gebed, staan we stil bij het lijden van Jezus én bij het lijden van mensen om ons heen, dichtbij en ver weg.  
 
Dit jaar staan we met name stil bij moeders, vaders en kinderen in het door oorlog zo lang geteisterde Oeganda. Samen met 'Kerken in actie” hopen we de moedige projecten die mensen daar ontwikkelen financieel te ondersteunen. We doen dat in het kader van het thema van deze veertigdagentijd: 'Onvoorwaardelijke liefde'. Daar doorheen loopt het thema van de kinderen 'Van donker naar licht'.  
 
Die twee thema's ondersteunen elkaar. Zo leidt Jezus ons op zijn weg door het donker door zijn onvoorwaardelijke liefde naar het Licht van Pasen. Die onvoorwaardelijke liefde is nu onze bron om bij de mensen in hun lijden te zijn en hen hoop en licht te bieden.    Elk jaar geeft de PKN een blad uit met tips voor diensten en projecten in de veertigdagentijd (zie PKN site, veertigdagentijd). Dit keer beantwoorden ze ook veelgestelde vragen over deze periode. (Onder de rubriek Diaconieuws leest u er meer over. Redactie) 
 
Ik wens u allen een goede voorbereiding op Pasen toe.  Het ga u goed.     Germa Rietberg 

 
Uit het hart. februari 2018 Uit het hart. februari 2018

Februari, sprokkelmaand. Een oude naam voor deze maand. Dat klinkt logisch. De eerste wintermaanden zijn voorbij, de houtstapels, opgetast in de schuurtjes, slinken. De bomen en de bossen bieden in deze tijd ruimschoots afgebroken takken, bezweken onder sneeuw en ijzel of afgerukt door felle winterstormen. Het dikke hout zou nog wat moeten drogen, maar het dunne kan al snel op het vuur. En voor aanmaakhout liggen de dunste takken klaar voor direct gebruik. Zo komt splinter door de winter en dat zonder kou te lijden.    Sprokkelmaand. Ik vroeg me af of deze tijd ook voor de kerk een sprokkelmaand zou zijn. We hebben Advent gevierd.  En Kerst. Met alle inzet van ons gelovig leven hebben we de hemelse warmte op ons af laten komen. Dat God de aarde goed genoeg keurt om ons in een kind tegemoet te komen, onder ons wil opgroeien en als mens onder ons wil leven. En dat om ons te laten zien wat de zin van ons leven is! Zin die warmte brengt en licht op deze aarde. Dat is geweldig om te vieren.  
 
Intussen zijn we in februari beland. En het lijkt wel of de engelen die beloofde hemelse vrede op aarde weer hebben meegenomen naar hun hemelse thuis. De wijzen zijn naar het Oosten teruggekeerd, waar ze in de gevechten om macht, om oliebronnen en om eigen gelijk zijn terecht gekomen. De herders hoeden hun schapen als vanouds rondom Bethlehem, maar ze hebben voortdurend te maken met de strijd die daar woedt tussen Joodse en Palestijnse bewoners. En in Nazareth, waar Maria en Jozef wonen met de kinderen, ontkomen ook zij niet aan de angst en spanning van die strijd die elk moment ook hen kan treffen. Kijk dan, God, zo is onze wereld. Waar valt er iets van die warme zin en die hemelse vrede te sprokkelen?
Of zoeken we zo niet goed? Liggen die warme zin en die hemelse vrede soms als takken onder de bomen, afgerukt door de woedende stormen in al die strijd of bezweken onder de last van de ijzige kou waarmee mensen elkaar de vrede op aarde ontnemen? Kunnen zij die het slachtoffer zijn van al die grote en kleine winterse stormen in deze wereld, ons misschien weer de hoop geven dat er nog iets van zin en vrede te vinden is? Zin die ons verwarmt en  mensen tot mensen maakt en een vrede die verder reikt dan wat onze ogen ons willen doen geloven? Dan valt er nog genoeg te sprokkelen om het warm van te krijgen en deel uit te maken van die hemelse vrede. In deze wereld al. Ik wens jullie een sprokkelmaand toe met warme dagen!

Het ga u/jullie goed.            Germa Rietberg

 
Uit het hart jan 2018 Uit het hart jan 2018

Dit keer een nablik op Kerst met een verhaal van Sytse de Vries uit 'De mens in het Kind'. Ik vond het een mooi verhaal en wil het u/jou niet onthouden. Geniet ervan!   
 
Bethlehem of all places
 
Boven het Friese Dokkum ligt het plaatsje Bartlehiem. Het is wijd en zijd bekend als het noordelijke keerpunt van de Elfstedentocht. Na een lang en kaal stuk tegen de ijzige oostenwind in is er na dat keerpunt meestal de troostende wind in de rug voor het laatste gedeelte. Men zegt dat dit Friese dorpje eigenlijk Bethlehem heette, maar dat de Friezen die naam hebben verbasterd in het voor hen beter te begrijpen Barthlehiem, het Hiem (erf, Heim) van Bartele. Keerpunt in de lange tocht.  
 
Lucas beschrijft het oorspronkelijke Bethlehem ook als een keerpunt. Wie eenmaal daar gepasseerd is, heeft iets van God gezien. En zijn troostende nabijheid gaat mee, de rest van je tocht.  In het geboorteverhaal van deze evangelist lijkt de machtigste man op aarde, de keizer, alles in beweging te zetten. Hij verordineert een volkstelling. Daartoe moet ieder even terug naar de oorsprong. Daar kan het beste geïnventariseerd worden wat ieder waard is voor de keizerlijke schatkist.  Wat betreft Maria en Jozef kan dat nooit veel geweest zijn. Maar systeem is systeem en bevel is bevel. En zo gaat de reis van het noordelijke Nazareth naar het zuidelijke Bethlehem. Zo is de keizer eigenlijk een pion in het grote goddelijke verhaal, want nu wordt Jezus 'uitgerekend' in dit stadje geboren. En daardoor kan Lucas al de 'genetische' kleuren van Jezus te voorschijn roepen. Want het poststempel Bethlehem is immers zeer bekend in het Aloude Testament.  
 
5
 
Beth-lehem, oftewel Brood-huis. Maar de eerste keer dat we erover horen, loopt dit dorp leeg vanwege de honger. Pas na jaren keert Naomi terug, enkel met haar allochtone schoondochter. Uit haar zal, na enkele generaties, David geboren worden. Ruths verhaal vertelt van gedeelde gemeenschap en gedeeld geloof in de toekomst. Nieuw voedsel in het Broodhuis.  In deze lijn ontpopt zich David als een herder, gezalfde in hart en nieren. Zijn leven begint eveneens in Bethlehem. Daar leert hij alle schapen te tellen. Zo wordt hij voorganger en voorzanger. Hij wordt de icoon van het koningschap en ooit, is de hoop, zal er weer een koning komen zoals hij.  
 
Een ander tafereel: mensen zijn wanhopig. Economisch is hen het vel over de oren gehaald door speculanten uit Jeruzalem, die alle grond en huizen inmiddels in bezit hebben. Voetveeg en loonslaaf zijn ze geworden en de koning, de nazaat van David, doet niets. Hij, die de redder der armen zou moeten zijn.  De enige die deze uitgebuite plattelandsbevolking stem én hoop geeft, is de boerenprofeet Micha. Hij durft te beweren dat er een dag komt dat niet langer de grote stad Jeruzalem het allesbeheersende centrum zal zijn. In een gat als Bethlehem zal een nieuwe man opstaan, een herder met erbarmen voor de schapen, zoals ooit David. Laat het heil maar uit Moddergat komen! Het 'hiem' van David.  
 
Dit is het erfelijk materiaal waarmee Jezus geboren wordt: een hecht vertrouwen op God, een groot geloof in de toekomst. Een koninklijk erbarmen voor mensen, randfiguren voorop. Hiermee voedt hij de mensen, deelt het hun als dagelijks brood. Hij wordt dat zelf! Behtlehem, keerpunt voor wie leven en wie zoeken, op hoop van zegen. Vraag maar aan de wijzen.  
 
Ik wens u allen een gezegend 2018 toe!  Germa Rietberg

 
Uit het hart. december 2017 Uit het hart. december 2017

“Blijf niet staren op wat vroeger was, sta niet stil in het verleden,
Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen! Merk je het niet?” (Jes. 43: 18,19)
 
Wat is er begonnen? Hoe kan ik dat weten? Waar zal ik op letten? Waarheen richt ik mijn ogen om iets nieuws te zien?
Veraf, soms dichtbij, zie ik blinkende wapens, geweldig vuurwerk kleurt de hemel rood van het bloed. Schitterende zonsondergangen over zeeën en oceanen verbergen verdronken vluchtelingen. De aarde schudt en beeft. Er klinkt een roep: Is er iemand thuis? Ik zie mensen voor overvolle etalages vol schitterende schone schijn, zo oud als de mensheid. Waar kan ik iets nieuws ontwaren?
 
Kunnen dorre doodsbeenderen herleven? Komt er ooit een tijd dat dit dal, zo dor en doods, zal bloeien als een tuin in de lente? Ik wil me niet blind staren op dat doodse gebeuren, maar ik wil ook niet wegkijken. Ergens in mij, heel klein, leeft verwachting, hoog gespannen. Kan ik daar hoop uit putten? God mag het weten. 
 
Dor mens, met je oude doodse blik. Je zult geen uitkomst zien op je platgetreden paden, je bekende wegen. Arme, hopeloze mens, niet wat voor ogen is, wijst jou de weg. Draai je om en keer je naar binnen, daar klopt mijn hart, daar begint het nieuwe leven. Voel mijn beweging diep in jou, vat moed en laat je meeslepen naar nieuwe horizonten, naar verten voor je voeten. Ik ben iets nieuws begonnen! Geef mij slechts de ruimte en jij zult het merken.
 
Ik, klinkt die stem, op de dode, verscheurde aarde, Ik leef in jou. Jij bent niet alleen. Met liefde koester ik jouw leven en vul je ogen met hoop. Ik zal de oude wereld voor jouw ogen veranderen. Waar jij geen wegen ziet, wijs Ik je de weg. Stap voor stap zul jij zien. Jij zult de ander ontmoeten, hem of haar onderdak bieden en koesteren. Zo zul jij mij vinden, in wat voor stal zij ook zitten. Wat Ik begin is eeuwig nieuw. Hooggespannen wacht Ik tot jij dat merkt.
 
Om de liefde van uw Geest bidden wij. Laat ons niet als blinden
staren naar het dorre, doodse land. Doe ons uw kracht ontwaren in wat ritselt in stro als de wind van uw Geest.
Om de kracht van uw Zoon bidden wij. Doorbreek ons angstig zoeken naar leven langs bekende wegen, doe ons opstaan, nieuwe wegen gaan naar verachte oorden.
Om het licht van uw ogen bidden wij, voor hen die geen toekomst zien,  om zich heen kijken en roepen: Is er iemand thuis? Dat de hemel voor ons op gaat en wij op zullen gaan om hen te zoeken. 
Erbarm U over hen, erbarm U over ons. Laat het Advent zijn voor ons allen.
Word geboren in ons, in onze stal en breng ons thuis bij elkaar, bij U.
Ere zij God. 

 
Uit het hart. nov 2017 Uit het hart. nov 2017

Kerkproeverij

Hoe kunnen wij met onze geloofsverhalen elkaar kennis laten maken met de enorme rijkdom aan ingrediënten die er in de geloofswereld te vinden zijn? Het liefst delen we natuurlijk de positieve ervaringen, die blije momenten waarop je Gods nabijheid bijna aan den lijve kon of kunt ervaren. Maar het leven bestaat niet alleen uit die mooie en fijne momenten. Niemand ontkomt aan periodes van moeiten en zorg, van verdriet en pijn, van twijfelen en zoeken.

November. De dagen worden korter, de avonden langer, zeker nu we ook de klok weer een uur terug hebben gezet. Gezellig, zeggen veel mensen, met de herinneringen aan voorgaande jaren nog in het geheugen. Lekker kaarsjes aan, een vuurtje branden, de eerste pepernoten proeven en dan de Adventstijd vol voorbereiding voor Kerst!

Voor anderen roepen die lange winteravonden heel andere beelden op. Herinneringen aan de tijd dat jij of een geliefde nog niet ziek was. De tijd van voor de scheiding. De tijd van voor die ruzie. De tijd dat je nog geloofde, naar de kerk ging en genoot van die mooie vieringen. De tijd dat je vrouw, je man, je kind, je vader of moeder nog leefde. Aan wat je samen deed, hoe zij of hij reageerde op.... Soms meer, soms minder heb je vrede met de situatie, het kon niet anders. Of het is nu eenmaal zo. En toch......

Al die verschillende situaties doen iets met hoe je de komende maanden tegemoet ziet. Nu we naar het eind van het kerkelijk jaar toe gaan, staan we vooral stil bij hen die iemand aan de dood verloren hebben. Ook al vertrouw je met heel je wezen dat zijn of haar geest in Gods handen geborgen is, de dood grijpt diep in in je leven. Jaren later, als niemand het nog van je verwacht, kun je nog in tranen raken. Ineens mis je die hand, die stem, die vertrouwde omgang. Of je mist het leven dat je veel te kort samen mocht beleven. Wat kan het dan goed doen als dan ook de tranen in de ogen van een ander schieten, iemand die jou laat huilen en stotterend uit laat spreken.

Gelukkig zijn de lange avonden ook avonden om elkaar verhalen te vertellen of naar verhalen te luisteren. Ook al worden ze door tranen heen verteld. Als een mens verdriet heeft, of dat nu dichtbij is of ver weg ligt, huilen kan dan zo goed doen. Soms kan dat samen, soms is er niemand, maar ook dan kan het goed doen. Dat weet ook de kinderboekenschrijver Arnold Lober. Hij schrijft er een prachtig verhaal over in 'Bij uil thuis'.

Tranenthee
Uil pakt de ketel uit de kast. “Vanavond ga ik tranenthee zetten”, zegt hij. Hij zet de ketel op zijn schoot. “Zo”, zegt Uil, “ik ga beginnen”. Uil denkt aan verdrietige dingen. Stoelen met kapotte poten. Liedjes die niemand meer zingen kan omdat niemand nog de woorden weet. Lepels die achter het fornuis gevallen zijn en die je nooit meer terugvindt. Zijn tranen druppen in de ketel. Een prachtige zonsondergang die niemand ziet omdat iedereen slaapt... Potloodjes die te klein zijn geworden om vast te houden... Uil snikt het uit en na een poosje denken aan verdrietige dingen is zijn ketel vol. Hij zet hem op het vuur, tot het tranenwater kookt. Uil schenkt zichzelf een kopje tranenthee in en neemt een slokje. 'Het smaakt wel een beetje zoutig”, zegt hij tevreden, 'maar tranenthee is toch altijd weer heerlijk'.

Zo is het maar net. Na een flinke huilbui, is het beter thee drinken

 
Kerkproeverij oktober 2017 Kerkproeverij oktober 2017

Soms valt een vergissing goed uit. Zo had ik het schrijven van dit stukje op de laatste vrijdag van de maand gepland. Dat klopt niet, de inleverdatum van de kopij valt op de vrijdag voor de laatste zondag van de maand! Dat is dit keer een volle week eerder. En dus, op de valreep aan het werk. Met als voordeel dat ik het verslag over het tussen de buien door geslaagde startweekend helemaal kan schrappen, want daarover leest u, zie ik in het concept, in dit nummer de enthousiaste verhalen. Afgelopen weken schreef ik op de zondagsbrief over de Kerkproeverij. Als u het wilt volgen, kunt u dat melden bij de heer Cor van Ooijen. Hij verzorgt niet alleen de zondagsbrief maar ook de digitale verzending daarvan. Zo blijft u ook op de hoogte van het wel en wee in de gemeente, al merk ik dat dat in Asperen ook zo heel snel de ronde doet. In het vorige nummer van Informatie kwamen we tot de conclusie dat we niet zoveel in handen hebben. Is het dan wel zinvol om mensen uit te nodigen voor een Kerkproeverij? Kunnen we elkaar bijvoorbeeld onze eigen levensverhalen en hoe het geloof daarin voor ons een rol speelt of speelde, misschien aanbieden? Dat zijn natuurlijk allemaal verschillende verhalen. Verhalen die, zoals prof. Harry Kuitert zei, van beneden komen. Verhalen van mensen, maar proeven mensen dan wel iets van het bestaan van boven, van God? De Bijbelse verhalen dan? Ja, zei Kuitert, die verhalen gaan wel over God, maar ook die komen allemaal van beneden. Het zijn de mensen die elkaar die verhalen vertelden en zo zijn ze uiteindelijk, in alle varianten, in de Bijbel terecht gekomen. Of ze werkelijk iets zeggen over boven, over God en over wat hij voor mensen betekent? Dat kun je je afvragen. Of wil je klakkeloos aannemen dat dat allemaal waar is? We hebben toch verstand gekregen om ook zelf na te denken? Het bevrijdende van Kuiters erfenis is dat we ons niet uit alle macht vast hoeven te klampen aan wat we altijd geleerd hebben en dat uit angst om ons geloof te verliezen. Angst en oprecht geloofsvertrouwen 5 gaan immers niet samen. Toch zit die angst er bij ons vaak wel in, alsof we toch zelf borg kunnen staan voor ons geloof. Die angst los te laten, is misschien wel de weg gaan waar je het meest bang bent. Maar het is ook de weg waar je de meeste liefde vindt. De weg naar de lege handen, de handen die gevuld worden van de andere kant, elke dag weer, met dat wat wij nodig hebben. Het is het verhaal van boven, het verhaal dat zich niet laat bewijzen door onze redeneringen, hoe knap ook. Dit verhaal bewijst zichzelf, de eeuwen door en ook nu nog, in wat mensen ondanks zichzelf, overkomt. Het Woord geschiedt. Het Woord van liefde, ontferming, geduld, trouw, van genade dat op ons toekomt, door alles wat wij meemaken heen. Jezus, ontledigd van zichzelf, van persoonlijke geloofsverhalen, getuigt daar ten volle van. Hij is het verhaal geworden dat als levend Woord naar ons toekwam. Wij kunnen elkaar onze verhalen laten proeven. De verhalen waarin wij stoeien met ons vertrouwen en onze angst, maar ook met wat er in ons leven op ons afgekomen is op wonderlijke wijze, van alzo hoge. Verhalen waarmee wij elkaar kunnen helpen en bemoedigen om dat Woord van liefde, barmhartigheid, geduld, trouw en genade ook nu voor elkaar een gezicht te geven, door er vallend en opstaand samen iets van waar te maken, als levende leden van het lichaam van Christus. 

 
Uit het hart. juli/aug 2017 Uit het hart. juli/aug 2017

Het raam van de studeerkamer staat open. Jonge merels laten zich horen; ze zijn er zeker van de ze gevoed gaan worden. Soms regent het een beetje en het waait, maar het is zacht buiten. Zoals we dat zo mooi kunnen zeggen. De bomen en struiken onderstrepen deze zachtheid met hun kwetsbare jonge groen in al haar schakeringen. Een nieuw begin. Geldt dat ook voor ons? Het is Pasen geweest en het is Pinksteren geweest. We hebben gevierd dat we nu zelf op mogen staan, mogen leven vanuit een nieuwe geest en spreken met andere tongen. We zien een nieuwe zomer tegemoet. Dat is mooi praten maar hoe doe je dat? Hoe sta je herboren op in een wereld die zoveel invloed op je heeft? Hoe sta je op uit jezelf, waarin je tegen zoveel barricades oploopt die je weerhouden om je leven te laten vernieuwen door die hemelse levenskracht, die er voor ons allemaal is? We zouden het wel willen maar zo gemakkelijk is dat niet. Vragen, twijfel, onmacht, onzekerheid. Waar vind je een plek om er mee voor de dag te komen? Moeiten, pijn, verdriet, teleurstelling. Aan wie kun je dat zonder angst toevertrouwen? Diepe verlangens, beelden in hart en hoofd, van een goed, een beter leven. Waar zijn ze veilig en wie beschermt ze, die kleine, tere groene blaadjes in onze eigen levens? Stel je voor...... De wereld is onveilig en wij zo klein en bang. Bang om wat teer en kwetsbaar is daarin te verliezen. De verleiding is groot om ondergedoken te blijven, ongezien en ongekend. En toch.... Die nieuwe zomer komt ons tegemoet in het licht van Pasen en de storm van Pinksteren. Als we niet voor de dag komen, lopen we de groeikracht van de zon, de verfrissing van de wind en de regen mis. Ze dagen ons uit om voor de dag te komen. Om mogelijkheden te zoeken en kansen aan te grijpen om gevoed te worden. En als het nog te vroeg is om uit te vliegen? We mogen ook best eens piepen als de jonge merels. Als maar gehoord wordt dat je voedsel nodig hebt. Dan kunnen we elkaar bijstaan om te werken aan het antwoord op die intense vraag: Mens, waar zijt gij? De vakantietijd breekt aan. Waar je ook bent, thuis of onderweg, ik wens u en jullie allen een zomer toe waarin de vernieuwde kracht van de hemelse zon en wind vat op je krijgt en de regen zegenend op je neerdaalt. 

 
Uit het hart. juni 2017 Uit het hart. juni 2017

Als deze Informatie in de bus valt, is het bijna Pinksteren.  Het lopend vuur dat dan rondgaat, begint om zich heen te grijpen! Het is zeker geen koudvuur. 112 bellen als je de hitte daarvan voelt? Niet doen. Dit vuur verwarmt het water van je levensbron. Dat kan een louterend bad voor je worden. Daarna voel je je een ander mens. Net wat ik nodig had, zeg je dan. Hebben we dat nodig? We leven toch prima, zo? Soms met plezier, soms met wat tegenzin. Soms hoop je dat het altijd zo zal blijven, soms vraag je je af wat de zin er van is. Je kunt geluk hebben; dat is dan mooi. Heb je pech, dreig je om wat voor reden dan ook buiten de boot te vallen? Dan kun je wel eens opzien tegen een nieuwe dag. Dat is nu eenmaal zo. De loop der dingen ligt nu eenmaal niet helemaal in onze hand. En over het algemeen hebben we hier toch niks te klagen? 
 
Er gaat een lopend vuur over deze wereld. Het vuur van de levensgeest. De warmte die daarvan uitgaat, rukt en trekt aan mensen. Wat doe je als je gelukkig bent en het gaat je voor de wind. Zet je dan jouw warme geluk in voor je leefomgeving en verwarm je de ander die het koud heeft door pijn en tegenslag? Of houd je het alleen voor jezelf. Dat is dan halve vreugde. Dat is zonde, want dat is te weinig. De levensgeest rukt en trekt aan onze omgang  met zo'n lot van geluk.  En wat doen we als het lot ons treft met ziekte, dood, met werkeloosheid, als je dreigt buiten de boot te vallen. Ook dan rukt de levensgeest aan ons. Om niet te verbitteren, de hoop niet op te geven, de haat, het vertrapte verlangen niet het laatste woord te geven. Door pijn en moeite heen, door verdriet en tranen, geen muur is te dik om de levensgeest buiten te houden. Steek je handen uit om hulp en troost te kunnen ontvangen.   
Leven is méér dan de loop der dingen. Die warme levensgeest rukt en trekt aan ons om ondanks de loop der dingen te blijven vertrouwen in dat lopend vuur dat er voor iedereen is.  Dat vuur van God dat zijn bron in ons wil verwarmen, een louterend bad wil geven waar je herboren uitkomt, zodat je in tijden van voorspoed met vreugde klaar staat voor de ander en in tijden van tegenspoed je handen blijft uitsteken in het vertrouwen dat je op de ander kunt rekenen.  
Ik wens jullie allemaal een zomer toe vol warme, louterende baden. Een tijd van recreatie en herschepping.
Het ga u goed. Germa Rietberg.

 
Uit het hart. mei 2017 Uit het hart. mei 2017

Wil ik net gaan schrijven over de Paasgemeente, komt er iemand langs. We raken in gesprek over de moeite die het vaak kost om niet meteen op de kast te springen of onder de grond te kruipen als iemand een kritische opmerking maakt. Hoe kan het dat een bitse reactie of iets wat je niet aanstaat, je daar krijgt? Waarom is het zo moeilijk rustig te blijven staan, misschien een stapje terug te doen, je af te vragen of de kritiek misschien terecht is, waarom iets je niet aanstaat of wat er zou kunnen zijn waarom die ander zo sacherijnig is. Je hoeft maar een keer naar het familiediner te kijken om de gevolgen van te impulsieve reacties te zien. 
Gelukkig heeft niet iedereen een even kort lontje. Ook voelen we ons niet allemaal tegelijk of om hetzelfde op de teentjes getrapt. Als het gaat over iets wat voor jou niet zo'n punt is, is kalm blijven ook niet zo moeilijk. Maar als het iets is dat jou raakt, dan is het lastig niet meteen boos te worden of weg te duiken, of je emoties de baas te blijven. Dan zit rustig reageren of nog even zwijgen er niet zomaar in. Toch kan een mens wel oefenen om ook in zulke situaties eerst tot tien of twintig te tellen. 
Vaak hebben onze 'korte lontjes' ook te maken met onze kwetsbare plekken. Die camoufleren we graag. We ontwikkelen een bepaalde houding of we creëren stelsels van waarheden over grote en kleine levensvragen en thema's, zoals over geloof, over politiek, gezondheidszorg, of over hoe je je hoort te gedragen, er uit hoort te zien en ga zomaar door. Als daar voor jou niet meer aan te tornen valt, versteent het zo maar tot een heilig huisje. Je weet het zeker: zo is het of zo moet het of zo ben ik nou eenmaal. 
In de omgang met elkaar, ontkomen we er niet aan om elkaars heilige huisjes te raken. Dan ontstaan er wel eens barsten in de muren. Dat raakt je. Dat is niet gemakkelijk en wordt vaak als kwetsend en pijnlijk ervaren. Dan kunnen er zomaar zulke situaties als bij het familiediner ontstaan. Niet altijd even ernstig, maar verwijdering is er sneller dan je denkt. Het kan ook anders. Misschien is tot tien of twintig tellen dan niet genoeg en kun je beter het 'Onze Vader' bidden. Want je hebt rust en kracht nodig om je te kunnen afvragen waarom je reactie zo heftig is. En wat het is dat jij op dat punt zo kwetsbaar bent. Zo naar onszelf kijken in plaats van naar de ander te wijzen, dat is niet de gemakkelijkste weg, omdat we met onze eigen heilige huisjes vaak zo vergroeid zijn. Er zijn tal van therapieën die mensen daarbij kunnen helpen.  
Wat ik zo mooi vind, is dat God zelf ons alles biedt wat ook die therapieën beogen. God – Ik ben die Ik ben – wil dat jij bent wie jij bent. Hij roept jou bij je naam als mens onder mensen. In de relatie met elkaar laat hij ons onze kwetsbaarheden ontdekken. Onder zijn hoede hoeven we niet bang te zijn dat we zonder onze heilige huisjes nergens blijven. Hij wil niets liever dan ons daaruit verlossen zodat wij onder de blote hemel, alleen afhankelijk van hem, met elkaar in een open relatie kunnen leven. Zo open dat ook je gaven en talenten weer de ruimte krijgen om te groeien. Dan raken we misschien het vertrouwde beeld van ons eigen doen en laten kwijt. Maar als je op die trektocht uit eigen land en maagschap – tot je verrassing - jezelf en anderen steeds meer bevrijd tevoorschijn ziet komen, dan is ook dat een feest van de overwinning op de dood. Het feest van een levende Paasgemeente, volop in beweging om alle gaven en talenten de ruimte te geven en in te zetten in en voor de wereld. 
 
Het ga u goed.         Germa Rietberg

 
Deel je leven. maart 2017 Deel je leven. maart 2017

Uw prins, uw nar en nimmermeer normaal te zijn…
Hoe zal het gaan met Koning Winter. Het is nog maar maart. Afhankelijk van hoe die zijn staart roert, kan het nog alle kanten op. Tot nog toe was er maar weinig sneeuw, een enkele sneeuwpop, nauwelijks sleetje rijden dus, wel af en toe een prachtig berijpte boom maar geen witte Kerst. Weinig ijs, weinig ijspret en de schaatsen nauwelijks uit de kast. Toch waren dikke shawls en mutsen nog nodig om de koudste dagen door te komen. Een kwakkelwinter met één welkome bijkomstigheid: nauwelijks gladde wegen en nauwelijks glijpartijen. Een staaldraad verborgen onder de sneeuw daar gelaten. Winter of geen winter, we hebben wel het Kerstfeest gevierd, het feest van de geboorte van Jezus.
In de afgelopen maanden hebben we in de verhalen gezien hoe hij is opgegroeid, midden onder ons. Wat een mens! Je zou willen dat er daar meer van waren! Een mens als wij, maar zo speciaal. Een mens in wie wij zien wat God met mensen voorheeft, hoe Hij ons voor zich ziet, wat het is om werkelijk jezelf te zijn.
In deze 40 dagentijd willen we ons daarop nog eens extra bezinnen. De kinderen doen dat met het thema 'Geloof in het leven'. Dat deed hij ook! Hij gelooft in ons allemaal! Het is alsof hij steeds weer zegt: 'Je kunt het leven leven zoals je leven is bedoeld!' Dat mogen wij ook tegen iedereen zeggen die op ons pad komt. Daar wordt je 'Sterk en dapper' van. Dat is het thema dat in alle diensten aan de orde zal komen.
Van de zendingscommissie krijgen we elke zondag een stukje ter bezinning mee. Tweemaal zullen we daar na de koffie even bij stil staan, voor we een water en broodmaaltijd zullen houden (zie verderop onder het kopje Veertigdagentijd Sterk & Dapper). Dat doen we om ons te realiseren hoeveel wij hebben en wat zoveel anderen dagelijks moeten missen. Dat maakt ons sterk en dapper in het delen van ons leven. En samen collecteren we voor zes verschillende projecten in Myanmar. Zo hopen we daar voor de mensen die het zo hard nodig hebben iets te kunnen betekenen. Zo gaan we richting het voorjaar. Sneeuwklokjes, krokussen, narcissen, madeliefjes. Nog even en we zullen ze overal weer zien bloeien. De vogels zullen weer gaan fluiten. De natuur ontluikt. We gaan de lente in. Met die speciale man. ‘Ik kom niet om die leefregels die God jullie gaf te veranderen. Ik kom je om te laten voelen hoe Gods hart voor jullie, voor jullie allemaal, klopt in die leefregels van God. Hoe hij één en al liefde is, liefde voor het goede leven. Een leven waarin jullie elkaar liefhebben en samen genieten van alles wat God jullie geeft. En niet een klein beetje, nee, volop en voluit. Daar hebben jullie toch ook alles voor over?’ Dat prent hij ons in zodat het echt voorjaar kan worden. Wat heeft hij zichzelf laten kennen, helemaal. Blij als wij zijn met zijn verschijnen. Dat is wel een feest waard, ook al viert lang niet iedereen carnaval. Ook dat is weer voorbij, de vermommingen gaan de kast weer in. De carnavalsprinsen leggen hun kronen af. Hun verschijning is niet van eeuwigheid. Hij zou het wel willen, deze bijzondere man, de Prins der prinsen, een eeuwig carnaval, maar dan zonder vermomming. Een feest waarop wij ons helemaal laten kennen en tevoorschijn komen als mensen zoals God ons bedoeld heeft. Zoals de voorjaarsbloemen in de warmte van de lentezon. Een en al vreugde omdat Hij in de Prins der prinsen ons heeft ontmaskerd en wij zijn hart in ons hart voelen kloppen. Omdat wij uit ons ‘normale doen’ zijn en nu ontdekken dat we in ons meest 'eigen doen’ belanden: we worden onszelf, zo is het bedoeld! Hij zou wel willen. Wij ook? We gaan de vastentijd in, veertig dagen lang kijken wij in de spiegel van deze Prins der prinsen, die nar, die blijft geloven dat wij met hem het feest van het goede leven waar zullen maken. We hoeven maar één principe te volgen: Heb je naaste lief als jezelf. Meer dan de rest komt vanzelf: God zal met je zijn. Die bijzondere man, hij heeft er alles voor over, al zal het hem ook zijn leven kosten. ‘Help ons God, uw prins, uw nar en nimmermeer ‘normaal’ te zijn.
Amen’.

(De gedachte van ‘Jezus als de Prins der prinsen, een nar een dwaas’ is ontleend aan een gebed van missionaris Cornelio Lagerweij)

 
Deel je leven. februari 2017 Deel je leven. februari 2017

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dit keer was het een staaldraad die onder de sneeuw verborgen lag en zo een struikelblok werd voor mijn voeten. Gelukkig valt de schade mee, slechts één gebroken botje en gelukkig niet die waar ze bang voor waren. Dat is er namelijk één die 12 weken of langer nodig heeft om te genezen. Nee, de duimkant van de hand is alleen flink gekneusd, het breukje zit aan de pinkkant, net boven het polsgewricht. En ik mocht kiezen: gips of een brace. Ik koos de laatste, want als de pijn dan minder is, mag ik weer auto rijden!
Ik was dat weekend in Winterswijk. De pijn van de eerste dagen bracht mij in gedachten regelmatig terug naar Asperen, naar Aagje en naar de mensen met constante gewrichtspijn. Zo lang al en zo erg. Pijn kan je zo in beslag nemen, je kunt je er ziek van voelen, besef ik nu weer. Wat een kracht hebben zij om dan nog aan andere mensen, andere dingen te denken. Ik kon na een paar dagen al weer beginnen met het afbouwen van de pijnmedicatie. Waar heb ik het over? Ja, het is even oppassen geblazen dat ik die hand nu niet forceer, zeker nu er alleen maar een brace omheen zit. Ik heb mazzel dat het zo goed afgelopen is.
Ook hoorde ik mezelf regelmatig roepen: Kees, hoe doe je dat! Hoe strik je je veters? Hoe draai je een pot open die te vast zit om tussen je benen te zetten en dan met één hand open te draaien. Hoe krijg je je ritsen dicht, je knopen? Hoe steek je een lucifer aan? Hoe schil je je aardappels, snijd je je stukje vlees, smeer je je boterham, lepel je een avocado uit? Hoe... Hoe onhandig ben ik? Kees is vast heel creatief, dat kan niet anders! Als je altijd alles met één hand doet! Petje af! Ik kan al weer iets tegenhouden, vasthouden met die linkerhand. Ik besef weer dat ik twee handen heb.
Het was maar een klein ongeluk in dat kleine hoekje. Maar het rekt wel mijn gezichtshoek weer op. Je loopt zo gemakkelijk voorbij aan mensen die altijd leven met een handicap of die altijd pijn hebben. Het lijkt dan bij hen te horen alsof dat normaal is. Ze gaan er vaak zo goed mee om. Maar zal het ook zo wennen dat ze niet soms hopen op wat aandacht? Misschien wel eens verlangen naar een oor dat hun klagen aan wil horen, dat met hen even wil verwijlen bij dat verlangen naar een leven zonder handicap, zonder pijn?
Blinden die verlangen om te zien. Zieken die verlangen naar genezing. Doven die verlangen om te horen. Verlamden die verlangen te lopen. Wanhopigen die verlangen naar hoop. Uitzichtloze mensen die verlangen naar uitzicht. De psalmen leren ons hoe dat verlangen te honoreren, te laten horen, ook als dat gekleed in klaagzang naar buiten komt. Ook als daarmee het verlangen niet vervuld wordt. Het kan al zo helpen om het vrijelijk te mogen uiten, gezien, erkend te worden in de situatie waarmee je echt wel eens in de clinch ligt. Een oprechte klacht zingt God lof toe evenals het grootste danklied. We hoeven ons niet groot te houden.
Dat leren ook die mensen ons die Jezus tegenkomt. Die roepen om een leven zonder handicap, zonder ziekte, zonder pijn of om een zinvol leven. Ze roepen en gaan op zoek omdat ze voelen dat Jezus vanuit zijn barmhartige gezichtshoek naar hen kijkt. Dan vraagt hij wat hij voor ze doen kan. Als je zelf zegt wat je dwars zit, wat je verlangt, dan neem je jezelf serieus en kan ook de ander je serieus nemen en jou in je situatie erkennen.
Wij hebben die genezende krachten van Jezus meestal niet. Dat is jammer. Maar we kunnen er wel zijn voor elkaar, ook in de jammer en klacht, volhardend in de hoop dat lof en dank uiteindelijk de vruchten zullen zijn.

 
Deel je leven. Januari 2017 Deel je leven. Januari 2017

Nog steeds reist het jaarthema 'Deel je leven' met ons mee. Zo'n jaar met zo'n thema valt niet samen met kalenderjaar 2016 of 2017, maar begint bij de start van het 'winterseizoen'. Het thema loopt dan als rode draad door alles heen wat we doen en het verbindt ons met elkaar. Die winter begint ergens in september en loopt door tot in september van het volgend jaar. Dat valt wel bijna samen met het Joodse Nieuwjaar, maar de reden voor deze tijdsindeling is geen ander dan aanpassing aan de zomervakanties van de scholen. Over activiteiten in het kader van 'Deel je leven' leest u elders in dit nummer. We hebben nu net oud en nieuw gevierd. Daar komt geen thema aan te pas. Dat gaat in hoofdzaak gepaard met veel vuurwerk en geknal. Die tijdsindeling komt oorspronkelijk van de Romeinse keizer Julius. Zijn kalender werd later gecorrigeerd door keizer Gregorius zodat nu de hele wereld ongeveer die tijdsindeling deelt. Het geknal was in primitieve tijden bedoeld om boze geesten te verjagen en met het licht van het vuur dachten mensen de goden te verleiden opnieuw het licht van de zomer over hen te laten schijnen. Dat was in veel oude culturen de rite in het midden van de winter. De kerk heeft, net als het Jodendom, vanaf haar ontstaan een eigen agenda. In de kerk begint het nieuwe jaar op de eerste adventzondag. Die luidt een tijd in van gespannen verwachting, van uitkijken naar die wereld waarin heil en vrede werkelijkheid worden. De twijfel en de hoop strijden met elkaar: Komt er nog wat van of blijft het altijd donder en geweld. Het antwoord op die vraag vieren we met Kerst. Het Licht der wereld, dat alle duisternis overwint, is in levende lijve onder de mensen komen wonen, om hen die weg naar vrede te wijzen. Die weg is er, maar zijn wij er ook? Deel je leven. Je kunt dat doen met wie je lief zijn of met mensen uit kringen waarbij jij je het meest thuis voelt. Je kunt ook kiezen voor mensen met eenzelfde ras, eenzelfde visie op de wereld, op de kerk, de politiek of op bezit. En er zijn vast nog meer mogelijkheden. In al die gevallen kies je voor zelfbevestiging en zekerheid. Althans dat houden we ons voor. Dat is duidelijk niet de bedoeling van de oproep 'Deel je leven'. Net zomin als Jezus’ oproep om waakzaam te zijn, bedoeld is om beter op je eigen spullen te passen of om jezelf meer te beschermen. Dan zou het een aansporing zijn om ons leven nog meer om onszelf te laten cirkelen, het zou tot egocentrisme en egoïsme aansporen. Nee, Jezus roept juist op er voor te waken dat je de naaste dienstbaar blijft. En dat zonder aanzien des persoons. 'Deel je leven' roept ons op om uit onze schuilplaatsen van zelfbevestiging en zekerheid te voorschijn te komen. In die schuilplaatsen verharden onze standpunten maar. Daar groeit onze 'trots' op een wereld die we zelf creëren, waar niets aan mag veranderen en waar niemand aan mag komen. Daar vereren we ons eigen gelijk. We ontwikkelen er de boosheid op en afkeer van mensen die anders zijn, anders denken of anders geloven. Daar worden we agressief van en bang iets van onze zelfgecreëerde wereld te verliezen. Je hoeft niet bang te zijn, zegt Jezus vaak. Dat is ook een belangrijke bemoedigingen voor de mensen in onze tijd. Wie bang is, sluit zich af terwijl Jezus ons oproept de deuren open te gooien. Om met zijn hemelse lef uit onze schuilplaatsen te voorschijn te komen en de verleiding te weerstaan om ons heil in nieuw aangeboden schuilplaatsen te zoeken, zodat we onze naasten kunnen ontmoeten, die mensen waarvoor we zo bang zijn dat ze onze agenda in de war schoppen. Met dat hemelse lef van Jezus kunnen wij, net als hij deed, elkaar eerlijke kansen van leven bieden, de weg van verzoening en vrede gaan. Die vrede waar bijna iedereen – hoe verschillend we ook zijn – hartstochtelijk naar verlangt. 6 Die weg is niet de gemakkelijkste keuze. Maar alle kleine overwinningen op die weg brengen je de vreugde van bevrijding. Het zijn overwinningen op onszelf en ze brengen ons dichter bij de ander. Het zijn de lichtpuntjes, de voorboden van die hemelse vrede waar we allemaal naar uitzien en waar de engelen van zongen: Ere zij God in de hoge! Wat 2016 betreft, er zijn veel dingen om dankbaar voor te zijn. De goede start van het winterseizoen samen met onze buren, de nieuwe activiteit Inpact die dezelfde dag begon, de doorgaande activiteiten van het jeugdwerk, de catechese, de geloofsverdiepingsgroep en het ‘Stoeien met de teksten’, de kookgroepavonden, de breiclub en niet te vergeten de Kliederkerk, waarvan het team een geweldig kinderkerstfeest organiseerde, de vervanging door 3 nieuwe kosters van Jan Kleijn, die na jarenlange dienst afscheid nam, de niet volledig maar goed aangevulde kerkenraad, de hervorming van het pastorale werk en niet te vergeten de altijd maar weer dienstdoende organisten en beheerders van de kerk. Er valt nog wel meer te benoemen. Maar dat we reden hebben tot dankbaarheid is zeker. Elke dag begint er een nieuw jaar, wat voor kalender we ook volgen. Voor 2017 wens ik u/jullie 365 gezegende dagen toe. Dagen waarin u het heil zult beleven, wat er ook moge gebeuren. Met dank voor alle lieve wensen die ik mocht ontvangen.

Het ga jullie goed. Germa Rietberg.  

 
 
 
Samen koken, samen eten, samen zijn.

Beste mensen,
De kookgroep gaat ook in het seizoen 18-19 door. Natuurlijk zijn nieuwe deelnemers welkom en een keer meedoen verplicht niet tot vaste deelname. Gasten van buiten meenemen mag ook, graag zelfs. Wij willen een open en gastvrije groep zijn. De formule is bekend. Iedereen kookt thuis iets en neemt het mee. (Gasten hoeven niets mee te nemen.) Ook iets te drinken is welkom. Gezamenlijk delen wij de maaltijd. De avonden zijn in de Rank, uitgezonderd de slot BBQ. Vanaf 18.30 uur is de inloop en gelegenheid gerechten klaar te zetten. Om 19.00 uur openen wij met gebed. Daarna openen wij het buffet.
Het rooster is:
woensdag 17 oktober 2018 De Britse keuken (ja, die bestaat .. een uitdaging)
woensdag 16 januari 2018 De Indiase keuken.
woensdag 20 maart 2019 De Franse keuken.
woensdag 15 mei 2019 De Turkse keuken.
N.t.b. Afsluiting / BBQ
Voor aanmeldingen en/of vragen: Laurens Zwaan
 
Expo in de Rank
Sinds een aantal jaren ga ik met veel liefde naar het Interkerkelijk koor Maranatha in Doorn om zingend te mogen getuigen van mijn Heer.
Medio oktober j.l. organiseerden de besturen van Maranatha en Kol Chadash (koor uit Nijmegen) een Israël-dag met zang, muziek en dans. Door het bestuur werd mij gevraagd om voor die dag een uitnodigingsbord te maken en tevens een paar tekeningen/schilderijen, waarop de flora van Israël tot uitdrukking zou komen.
Het resulteerde in een zevental (!) schilderijen van planten en bomen die in bepaalde Bijbelteksten genoemd worden.
Voor de achtergrond koos ik de kleuren van de regenboog als teken van hoop en verwachting.
Een aantal eigen gemeenteleden bezochten ‘s avonds de zang en vonden het een goed idee om de werkstukken in de Rank op te hangen.
Compleet met een eigen interpretatie van de stad Jeruzalem mag ik de werkstukken voor een tijdje in de Rank exposeren.
Ik zou het leuk vinden als jullie op de expo willen reageren, waarbij ik opbouwende/kritische opmerkingen zeer kan waarderen.
 
Groet van John Veenendaal
 
 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.