PKN
Gereformeerde Kerk Asperen
 
Zoveel aanbod! Zoveel aanbod!
In onze tijd is het lees-, luister- en kijkaanbod op allerlei terreinen enorm. Ook op het gebied van kerk en geloof. Misschien was het nog nooit zo gemakkelijk om jezelf te voeden met geestelijk voedsel. Je kunt bij wijze van spreken 's morgens terwijl je nog in bed ligt een app aanzetten (bijvoorbeeld: 'Bidden onderweg' of 'Eerst dit') en hup, je hebt je eerste bezingingsmoment van de dag al te pakken. Ik realiseer me dat (helaas?) niet iedereen beschikt over deze digitale informatie. Misschien voelen sommigen zich juist gezegend door het feit dat ze geen internet hebben, maar toch lijkt het mij dat je soms toch wel iets mist. Juist in deze tijd waarin we niet samenkomen en dus de ons vertrouwde diensten missen, vind ik het persoonlijk best jammer dat niet iedereen de mogelijkheid heeft om digitaal de diensten te volgen vanuit de eigen kerk. Behalve het luisteren naar kerkdienst gemist is er nu ook – dankzij de geweldige inzet van o.a. Gertjan van Meeuwen – de mogelijkheid om de dienst live te bekijken. De eerste keer dat dit mogelijk was, was tijdens de uitvaartdienst van Jan van Ooijen. Het klinkt mogelijk wat  vreemd als ik zeg dat hij dit geweldig zou hebben gevonden, maar ik durf het toch te zeggen. Nieuwe technische ontwikkelingen hebben Jan altijd geboeid. Na het bekijken van de kerkdienst met beeld in Beesd op 29 maart jl. had hij nog tegen Kaatje gezegd: als we nou eens een gift overmaken naar de kerk dan kunnen ze dat misschien ook bij ons wel voor elkaar krijgen. Hij kon toen niet bedenken dat het zijn eigen afscheidsdienst was die als eerste dienst op deze wijze bekeken kon worden. Technisch gezien was het nog niet helemaal goed, maar daar is hard aan gewerkt en we gaan ervan uit dat velen er vanaf nu dankbaar gebruik van zullen maken. Misschien dat kinderen of bekenden van mensen die er nu geen gebruik van kunnen maken, iets kunnen regelen voor hen ?????
Of misschien wilt u wel internet maar weet u niet hoe u het aan moet pakken. Laat het dan weten. Er zijn altijd wel mensen te vinden die dit voor u willen gaan regelen. De verwachting is dat het nog wel even gaat duren voor we weer allemaal op de stoelen in de kerk zitten. Om nog even terug te komen op lees-, luister- en kijkaanbod, ik lees zelf graag de artikelen van Lazarus. Iedere week verschijnen die in mijn mailbox. Het zijn vaak artikelen van jonge mensen, soms theologen die meestal fris en prikkelend durven schrijven over geloof en maatschappij. Zo schreef afgelopen week Alain Verheij over, waarom het goed is dat Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen. In plaats van zelf een stukje te schrijven wil ik het graag met u delen.

Tineke van Ooijen (kerkelijk werker)

Waarom Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen.
Door : Alain Verheij
Zodra onze nationale ‘intelligente lockdown’ werd aangekondigd, wisten wij dat Pasen 2020 niet kon doorgaan. Of nou ja, niet doorgaan… Pasen heeft natuurlijk de hardnekkige gewoonte om altijd door te gaan, dwars door doodse zeeën van onmogelijkheid heen. Wel waren de kerkbanken leeg. Ik was niet de enige en zeker niet de eerste die toen een grapje twitterde over ‘Pasen en Pinksteren op één dag’. Tegen die tijd kunnen we misschien weer naar buiten, dachten we. En dan halen we Pasen gewoon in het Pinksterweekend in. Alles hup in één keer. Dat is Bijbels gesproken helemaal niet zo’n gekke gedachte. De tijdlijn van Pasen – veertig dagen – Hemelvaart – tien dagen – Pinksteren is niet zo klaar als een klontje. Ik vind zelf dat Johannes in z’n evangelie suggereert dat het allemaal in kort tijdsbestek plaatsvond. Op Paasmorgen staat Maria uit Magdala bij het lege graf en op diezelfde zondagavond zitten de leerlingen al bij elkaar. Bang opgesloten in hun huis. Jezus verschijnt, wenst ze vrede, blaast over hen heen en geeft hun de Heilige Geest. Klinkt als een soort Pinksteren. Net als het slot van Lucas zelf. Dat suggereert al een soort hemelvaart en laatste zegen van Jezus aan zijn leerlingen. 

Joodse symboliek
Denk er eens over na en de gedachte van Pasen en Pinksteren op één dag is verhaaltechnisch best logisch. Wat moet Jezus nog veertig dagen op aarde als een soort opdoemende en weer vervagende geestverschijning? En als hij dan eenmaal op die wolk voor ’t laatst is verdwenen, waarom zou je nog tien dagen moeten wachten tot je zelf de Geest krijgt en vrolijk met Jezus’ erfenis kunt gaan spelen op aarde? (Want dat is de betekenis van Pinksteren).
Het eerste antwoord is joodse symboliek. Als Jezus veertig dagen in de woestijn moest vasten en het volk van Mozes  veertig jaar door de woestijn moest, dan mag de opgestane Jezus ook veertig dagen opgestaan zijn. Niets mis met zo’n hoopvolle nieuwe veertigdagentijd na de Lijdenstijd. Tegenover de periode van afzien mag ook een periode van herstel  staan. Daarnaast staat de tijd tussen het joodse Pesach en het joodse Wekenfeest gewoon vast. Dat zijn vijftig dagen.
Dus moeten Jezus’ eerste volgelingen ook vijftig dagen overbruggen in de biografie van hun jonge beweging. Pas op het Wekenfeest mag de boel helemaal los. (Hier leg ik de betekenis en herkomst van Pinksteren aan je uit en wat dat met het Wekenfeest te maken heeft.)

Niet te geloven
Daarmee komen we op het tweede antwoord. Het joodse Pesach viert de bevrijding van een tot slaaf gemaakt volk.  Tegelijk viert het de eerste oogst. Zo vieren christenen met Pasen een bevrijdingsverhaal, en noemen ze Jezus de eerstgeborene uit de doden. Hij is de eerste oogst. Wie de Hebreeuwse verhalen kent, weet echter dat je er daarmee nog niet bent. Want je kunt wel uit de slavernij zijn bevrijd, maar daarmee ben je nog niet automatisch in het Beloofde Land beland. Voordat je daar bent, de slavernij van je hebt afgeschud en de angst en de benauwdheid en de rouw, ben je een woestijntijd verder. Veertig jaar zwerven.
Zo is het ook met de eerste oogst. Je plukt iets van het land en je kunt het bijna niet geloven. Vorige week stond ik nog met een sjaal en handschoenen, vandaag zit ik in een T-shirt in de zon. Is de winter dan echt voorbij, bloeit de natuur echt weer op? Zo is het ook met Pasen. Gisteren stond ik nog te huilen bij Jezus’ graf, vandaag is de steen weggerold en wenst de opgestane mij vrede. Kan ik dit geloven, durf ik weer naar buiten, heb ik de pijn van gisteren al genoeg verwerkt? Het antwoord is nee. Met Pasen zeg je dat het lente is geworden, dat Jezus is opgestaan, dat de slaven zijn bevrijd. De oogst zelf is wel klaar, maar jij bent nog niet klaar voor de oogst. Voordat je kunt oogsten heb je nog een dag of veertig, vijftig nodig. Om alles kwijt te raken, een plek te geven en in nieuw, hoopvol perspectief te kunnen zetten. Je lichaam, ziel en geest die zich al die tijd vormden naar pijn, angst en knechtschap moeten weken de tijd nemen om zich te vormen naar een leven in vrijheid, geloof, liefde. De oogst zelf is wel klaar, maar jij bent nog niet klaar voor de oogst. 
Dat is waarom Pasen en Pinksteren niet op één dag vallen, en dat is goed. Wacht maar af, als we straks alle maatregelen mogen gaan versoepelen. Als er een vaccin gevonden mag worden. Als er meer informatie over het nieuwe virus is gevonden waardoor de pandemie beter beheersbaar is, dan vier je feest. Natuurlijk. Maar de hele maatschappij staat nog naar voorzichtigheid, naar verlies, naar je schrap zetten. Aan het einde van deze crisis zullen we de tijd moeten nemen voordat we onze verlossing ook echt kunnen gaan oogsten
 
 
De Gruffalo is ‘uit’! De Gruffalo is ‘uit’!
De Gruffalo is nog niet teruggekeerd op het nachtkastje van onze peuter. Maar als het licht is en mama erbij, wil hij het boekje telkens opnieuw lezen. Vanaf het moment dat de Gruffalo zijn intrede doet, houdt hij dan zijn handjes voor z'n ogen. Tot het verhaal uit is en het gevaar geweken. Alsof de Gruffalo minder eng is als je hem niet ziet. Nee, wij volwassenen weten wel beter. Je ogen sluiten voor het gevaar helpt niet. Sterker nog: hoe harder je ergens niet aan wilt denken, hoe meer je het dan toch doet. De laatste weken word ik elke ochtend wakker in een heerlijke zorgeloze roes. Ik drijf nog even verder op zachte wolken van onwetendheid. Tot na een paar seconden die onverbiddelijke dreun komt wanneer mijn brein ontwaakt. Weer een dag met getallen. Zoveel doden. Zoveel ziekenhuisopnames. Zoveel
besmettingen. Weer een dag waarop ik een kind in het schoolwerk moet begeleiden terwijl de peuter er ondertussen alles aan doet om 'op te vallen'. Weer een dag waarop ik horen moet dat dit nog heel lang gaat duren. Dat het de grootste crisis is sinds oorlogstijd. En temidden van die mentale herrie komt Pasen. We luisteren vaak het liedje 'Waarom' van Elly en Rikkert. 'Waarom bleef U zo stil, toen ze U sloegen en aan een kruis wilden doden'? En stiekem blaf ik er dan in mijn hoofd nog achteraan: Ja zeg nou eens. Waarom blijft U zo stil? Zit er hoog in de hemel soms ook iemand met de handen voor de ogen omdat Hij niet naar de aarde durft te kijken? Zo spannend als het daar is?
Dan word ik opnieuw op mijn nummer gezet door de peuter. We lezen De Gruffalo voor de ontelbaarste keer. En weer zit hij met z'n handjes voor zijn ogen tot de laatste letter gelezen is. Maar, besef ik dan, luisteren doet hij wel. Muisstil. De hele tijd. Met al zijn aandacht. Totdat het uit is. Tot het gevaar geweken is.
En nog even galmen die woorden door mijn hoofd. Waarom bleef U zo stil…? En ik besef wat Hij, juist dankzij die stilte, liet gebeuren.
En wat Hij daarmee, juist door de stilte heen, tegen ons zei.
God met ons.
Tot dit verhaal uit is.

Agnes Broeksema
 
 
CORONA, CORONA, CORONA!!!! CORONA, CORONA, CORONA!!!!
Het beheerst ons dagelijks leven en ook in deze editie van Informatie merkt u dat ongetwijfeld. Je zou soms willen dat het even anders kon zijn, maar tegelijkertijd weet je dat dit niet realistisch is. Het is overweldigend wat er allemaal gebeurt en wat een dubbele gevoelens dit oproept. Enerzijds horen we over mensen die ziek zijn, mensen die drie weken op een intensive care aan de beademing liggen, doktoren en verplegenden die zich een slag in de rondte werken met gevaar voor eigen leven. Bedrijven die enorme financiële klappen krijgen, mensen en kinderen die thuis moeten werken en leren (wat voor de
één een uitkomst en voor de ander een opgave is) en dan is dit nog maar een greep uit de gevolgen van deze crisis. Anderzijds zien we ook hoe door de genomen maatregelen er een explosie van creativiteit ontstaat en hoe bepaalde problemen waar we met elkaar maar niet uitkwamen opeens worden opgelost. Mensen maken minder kilometers door gewoon thuis te werken en via telefoon (soms zelfs met beeld) te vergaderen. En dit komt de luchtkwaliteit
enorm ten goede. En dan hebben we het nog niet over het wegvallen van de overlast van vliegtuigen. Er worden gedichten geschreven en liederen, mensen verzinnen de leukste dingen om wat licht te brengen in het leven van kinderen en ouderen en soms ben je verbaasd over jezelf dat je ook best kunt leven met minder vermaak buitenshuis. Het is een opgelegde, maar eigenlijk best aangename rust. En dan de kerk. Waar de laatste jaren vaak vooral een klaagzang was te horen over het teruglopen van het ledenaantal, de kerk naar de marge van de samenleving verdween, is er nu opeens volle aandacht voor de veerkracht die kerken tonen, de creativiteit om juist nu te laten merken dat het evangelie blijde boodschap is. Dat het gaat over hoop en licht. Woorden waar mensen behoefte aan hebben juist als de tijden onzeker zijn en donker. De diensten op TV, de mooie oecumenische initiatieven zoals het gezamenlijk wereldwijd bidden van het Onze Vader, de mogelijkheden die online kerk houden biedt. Zelfs de club Rock Solid is digitaal gehouden. Echt super voor de jongeren om elkaar toch te kunnen ontmoeten op deze manier. Er gebeurt veel goeds waar we dankbaar voor kunnen zijn. We moeten echter niet onze ogen sluiten voor de uitdagingen waar we voor staan. Als we even dichtbij huis blijven dan denk ik behalve aan de eenzaamheid die sommige mensen voelen, ook aan de opgave waar gezinnen voor staan. De hele dag met z'n allen dicht op elkaar zitten, zorgen dat je kinderen thuis leren, dat vraagt heel wat van kinderen en hun ouders. En je kunt je zomaar voorstellen dat het je op sommige momenten wel eens even teveel kan worden en dat het spanningen oplevert. Laten we als gemeente biddend staan om onze gezinnen en waar we kunnen hen een hart onder de riem steken. 
Mocht je iemand zoeken om je hart even bij te luchten of heb je ondersteuning nodig denk dan eens aan je contactpersoon, pastoraal ouderling of kerkelijk werker. 
Van sommige ouders hoor ik dat ze net als op school de dag beginnen met Bijbellezen en/of gebed. Geweldig dat jullie dat doen. Er zullen ook ouders zijn die daar nog helemaal niet bij stil gestaan hebben of echt niet weten hoe ze dat aan zouden moeten pakken. Ik geef door wat ik van anderen hoor. Misschien kun je er iets mee:

1. De Samenleesbijbel is een fijne Bijbel om thuis te lezen met je kinderen omdat er allerlei opdrachtjes, vragen en extra informatie in staat. Maar je kunt natuurlijk ook uit de Bijbel die je al in huis hebt een verhaal lezen en er bijvoorbeeld een kleurplaat of andere knutsel bij uitzoeken die je kind er bij kan maken. Of je bedenkt één vraag bij het verhaal waar je het samen even over hebt. (Kan ook heel leerzaam zijn voor jezelf ;)
2. Op de website creatiefkinderwerk.nl kun je elke dag kijken naar de Henkie show. Mathijs Vlaardingerbroek vertelt samen met zijn buiksprekende pop Henkie een Bijbelverhaal. (Vooral leuk voor de wat jongere kinderen)
3. Misschien hebben jullie zelf ook een tip die je door wilt geven. Mail die dan naar mij of naar Cor van Ooijen zodat we die door kunnen geven in de weekbrief.
Ik wens ons allemaal toe dat we gezond mogen blijven en de moed er in houden.
Breng alles steeds in gebed bij de Heer.
Hij zorgt voor je!

Tineke van Ooijen; 06-48568824 /
tinekevanooijen@gmail.com
 
 
De Gruffalo is ‘aan’! De Gruffalo is ‘aan’!
Zat ik vorige maand nog lekker onwetend op te scheppen over onze peuter die in slaap durft te vallen met zijn grootste angst op z’n nachtkastje: De Gruffalo. Elke dag stelde hij zich dapper bloot aan dit logge gevaar en vaccineerde zichzelf zo tegen zijn eigen angst. De Gruffalo werd elke dag een beetje minder eng. Een beetje minder spannend. Ik moedigde u aan om net als de peuter uw angst onder ogen te komen. En wie weet durft u binnenkort net als de peuter dan ook weer in slaap te vallen met uw eigen Gruffalo op uw nachtkastje, eindigde ik hoopvol.
Maar hier bleek het verhaal niet te stoppen. De peuter werd midden in de nacht schreeuwend wakker: “Mama, wil je De Gruffalo alsjeblieft naar beneden brengen?” Toen ik dat eenmaal gedaan had, kon ik hem kalmeren en weer zachtjes instoppen. De volgende morgen vroeg ik wat de Gruffalo had gedaan, waarop de peuter zei: “De Gruffalo was aan!”
Blijkbaar was het beest gaan bewegen en zo zijn droom binnengewandeld. En zo bewoog er zich ondertussen ook een virus vanuit China onze kant op. Sindsdien is er geen dag dat je het Cwoord nog kunt ontwijken. Het coronamonster staat op de stoep en belt schaamteloos aan. WhatsApp staat roodgloeiend van de coronagrappen en de liveblogs pingelen ons voortdurend op de hoogte van het laatste corona nieuws.
We kunnen dit monster niet dichtklappen en wegleggen. Dit monster staat aan en loopt niet vanzelf weg. Daar moeten we momenteel met z’n allen hard voor werken. Iedereen op zijn eigen manier en met zijn eigen worstelingen. Ik las nog eens de zinnen die ik vorige maand schreef over Jezus die ons leert niet weg te rennen voor dat waar we bang voor zijn: Jezus schuift aan bij mensen waar niemand naar toe durft. Hij raakt mensen aan waar anderen bang voor zijn. Hij komt op plekken waar niemand wezen wil. Hij weet wat er komt en rent niet weg. 
Hoe bijzonder is het om nu te zien hoeveel mensen in onze samenleving al dan niet bewust de weg van Jezus gaan. Dan denk ik uiteraard met name aan de mensen in de zorg. Maar ook aan de mensen die boodschappen doen voor de zieken. De mensen die zich niet laten leiden door de angst dat hun voorraadkast leeg raakt. De mensen die geen geld terug hoeven voor de voorstelling die niet door kan gaan. De kinderen die vrolijke stoepkrijt-tekeningen maken voor de oude mensen achter het raam. De onderwijzers die ouders een hart onder de riem steken. Juist nu het niet mag, lijken we elkaar wel meer aan te raken dan ooit. Met creativiteit, bemoedigende woorden of praktische hulp. Laten we dat toch vasthouden. Laten we elkaar vasthouden. Laten we Jezus vasthouden. Ook wanneer het c-monster al lang met de staart tussen zijn benen is afgedropen.

Agnes Broeksema

 
 
40DAGENtijd 40DAGENtijd
Veertigdagentijd Heeft u het al gezien?

Al die krokussen en narcissen die hun kopjes uit de grond steken? Al die bomen en struiken die laten zien dat het voorjaar er weer aan komt. De eerste tekenen dat we een ander seizoen tegemoet gaan. Voor veel mensen kan het na het grauwe winterweer niet snel genoeg gaan. Er is behoefte aan de warmte en het licht van de zon. We zijn vertrouwd met het wisselen van de seizoenen en weten dat de lente de winter op zal volgen. Het geeft structuur aan het leven net als terugkerende rituelen in het jaar. In de kerk kennen we de kerkelijke kalender die structuur geeft aan het kerkelijk jaar. Er is een tijd geweest dat ik nog nooit van die kalender had gehoord. Ook niet van het begrip 40 dagentijd. Ik kende Goede Vrijdag en Pasen en dat er ook een tijd van voorbereiding bij hoorde.....ik heb het nooit gemerkt. De laatste jaren is er steeds meer aandacht voor die 40 dagentijd en persoonlijk ben ik daar blij mee. Ik denk dat het goed is als we in ons leven tijd nemen om bewust na te denken over de wereld, over onszelf, over God, over Jezus Christus enz. Persoonlijk heb ik heel veel moeite met het creëren van dit soort rustmomenten. Ik heb de neiging om maar door te gaan en de tijd die overblijft die vul ik via de scrolfunctie op mijn telefoon. Ik hoop dat het jullie beter afgaat om in het dagelijks leven tijd te maken voor meditatie en gebed. Er is ontzettend veel materiaal voorhanden die kunnen helpen om inhoud te geven aan deze periodes van bezinning, van reflectie.

Tineke van Ooijen
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Over een peuter en de GRUFFALO.

Over een peuter en de Gruffalo Het is een merkwaardig spelletje dat onze peuter speelt. "Dan ben ik de muis en jij de Gruffalo oké?" U kent hem waarschijnlijk wel. Dat monster met oranje ogen, een tong zwart als drop en paarse stekels van z'n staart tot z'n kop! De peuter neemt voorzorgsmaatregelen en verstopt zich alvast achter z'n mollige handjes. Vermakelijk kijk ik hoe z'n lijfje vol spanning het moment afwacht dat ik zachtjes begin te grommen. Hij giechelt zenuwachtig en als de brul komt schrikt en schatert hij tegelijk. De opluchting! Het is mama maar. Eigenlijk vaccineert een peuter zichzelf op deze manier telkens opnieuw tegen zijn grootste angst. Hij stelt zich eraan bloot, maar onder zijn eigen voorwaarden. Hij bepaalt hoe het spelletje gaat. Alleen dan is het leuk en te behappen voor z'n koppie. Het blijft spannend, maar loopt gegarandeerd goed af. Wat fascinerend dat een kind ons kan leren je grootste angst niet te ontwijken, maar juist recht in z'n smoel te kijken. Ermee te praten. En gaandeweg te ontdekken dat de angst wegebt. Zondag 15 maart gaan we weer Kliederkerken. De kinderen zullen ontdekken dat er iets bijzonders gebeurt als je Jezus ontmoet. Jezus schuift aan bij mensen waar niemand naar toe durft. Hij raakt mensen aan waar anderen bang voor zijn. Hij komt op plekken waar niemand wezen wil. Hij weet wat er komt en rent niet weg. Viert u de Kliederkerk mee deze maand? Wie weet pikt u nog wat op van de kinderen. En wie weet durft u binnenkort net als de peuter ook weer in slaap te vallen met de Gruffalo op uw nachtkastje.

Agnes Broeksema
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Terwijl mijn gedachten glijden over mogelijke onderwerpen om deze pagina mee te vullen, is het boven mijn hoofd een drukke bedoening. Ik hoor getrippel en dan weer wat getrappel op het plafond. Een klein muisje kan veel herrie maken, hebben we in de afgelopen weken ontdekt. Soms lijkt het alsof het beestje een salto maakt. Om vervolgens altijd tot rust te komen in hetzelfde hoekje boven de boekenkast.
Er zijn avonden dat ik geen letter kan lezen door het voortdurende geknaag in de spouw achter mijn bed. Of ik krijg een adrenalineshot bij het minste of geringste getrippel dat ik hoor, wanneer ik op het punt lig in slaap te vallen. Op dit moment zit ik te staren naar een leeg document voor mijn neus dat gevuld moet worden met een zinnige tekst, maar alles waar ik aan kan denken zijn die indringers.
Gekmakend!
Toch komt er altijd een moment waarop ik Johan (van Hetty) dan weer met een grijns voor me zie staan, die me relativerend voor de voeten gooit dat ik niet in een oud huis moet gaan wonen als ik die beestjes niet kan verdragen. Diezelfde grijns zat afgelopen week tegenover mij in de vorm van een professioneel bestrijder. Hij wilde het een kans geven, maar verzekerde me dat ons huis een paradijs is voor muizen met al die dubbele
wandjes, kiertjes en gaten. Met andere woorden: als je ze uit het ene hoekje wegjaagt, vinden ze wel weer een ander knus plekje waar ze kunnen nestelen.
Dan maak ik nu de oneerbiedige overgang naar het oude Huis waar ik wekelijks op zondag naar toe ga. Een huis waar iedereen wel z'n eigen muizen kent. Muizen die je irriteren. Muizen die aan je knagen. Muizen die actief worden zodra het donker wordt. Muizen die soms maken dat je je niet (meer) thuis voelt in je eigen huis.

Die muizen kunnen van alles zijn. Teleurstelling in de gang van zaken. Geloofsvragen waar je niet meer uit komt. Een onverteerbare twijfel. Een liturgie die je niet aanspreekt. Reglementen die benauwen of juist teveel vrijheid geven. Veranderingen. Of misschien wel personen met wie je in de clinch ligt. Er kunnen veel redenen zijn waarom je je niet meer zo thuis voelt in Gods huis. Wat dan? Ik denk aan de professioneel bestrijder. Hij durfde de confrontatie wel aan te gaan. Gif strooien en de boel dichttimmeren om de muizen buiten te houden. Maar hij was eerlijk. Wanneer slechts één muisje het gif eet en sterft, worden alle andere muizen aasschuw. Dan is het een uitzichtloze zaak en heb je een nog groter probleem. Of je jaagt de muizen hier weg, maar komen op een andere plek in je huis doodleuk weer om het hoekje kijken. 
Ik denk ook aan Johan die me de weg voorhield van acceptatie en berusting. Met een vleugje zelfspot de muizen omarmen als de charme van een oud huis.
Ja, het kraakt en tocht in de kerk en ja er wonen muizen. Ook hier worden regelmatig gifkorrels gestrooid en openingen dichtgetimmerd.
Soms vind ik dat ontmoedigend of confronterend en overweeg ik te verhuizen. Totdat ik de grijns van Johan weer voor me zie.
De kerk is als een oud huis. Dat geeft haar een onweerstaanbare charme. Waar in de samenleving vind je een plek zoals deze? Een gekke verzameling mensen met evenveel verschillende karakters en overtuigingen als leeftijden. Die er desondanks al eeuwen voor kiezen om samen te wonen onder hetzelfde dak met hetzelfde doel voor ogen.
Het is toch te waardevol om op te geven vanwege een paar luidruchtige muizen?

Agnes Broeksema
 
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Een kwestbare God.
Wie opstaat is zichtbaar en wie zichtbaar is, is kwetsbaar, schreef ik de vorige keer. Dat kwam onze Vader dus doen op deze aarde: kwetsbaar zijn door zichtbaar te worden voor de mensen. Eerst als klein afhankelijk kindje. Later als rabbi die anders deed dan dat wat men van een zoon van God zou verwachten. Iets wat hem veel kritiek en spot opleverde en wat hij later zelfs met de dood moest bekopen. Blijkbaar voelde God zich niet te machtig, te groot of te trots om als klein en kwetsbaar mens op te staan. Jezus kende angst, verdriet, teleurstelling en schaamte. Allemaal emoties die we associëren met kwetsbaarheid en die we doorgaans liever vermijden. Maar omdat deze emoties Jezus niet vreemd zijn, is hij ons nu juist zo nabij. Wanneer we deze emoties tonen en delen, verbinden ze ons met elkaar! Jezus schoof aan tafel bij betweters, hoeren, tollenaars en zondaars. Hij deed dit door al deze stempels achterwege te laten en de mensen gewoon als mensen te zien. Wanneer je niet de dwarsliggende zuurpruim ziet, maar de mens. Wanneer je niet de homoseksueel ziet, maar de mens. Niet de eeuwige aandachtstrekker, maar de mens. Niet de wegloper, maar de mens. Dan zie je dat de dingen waar jij bang voor bent, dingen zijn waar iedereen bang voor is. Dan zie je dat jouw verdriet, teleurstelling of schaamte wellicht ook in het leven van de ander aanwezig is. Dan gaat de deur van afkeuring en minachting dicht terwijl de deur van liefde, verbondenheid, moed en geluk opengaat. Brené Brown schrijft in haar boek De Kracht van kwetsbaarheid dat je iemand alleen maar in de ogen hoeft te kijken om jezelf op een betrokken manier weerspiegeld te zien worden. Jezus kwam als kwetsbaar mens om ons mensen in de ogen te kunnen kijken. Laten wij dan ook zo doen. Net als hij.
Bertjan Broeksema
 
Van de voorzitter. Van de voorzitter.
“Het is niet de criticus die telt; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen.
De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, zijn gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert; die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is; die desondanks toch probeert iets te bereiken; die groot enthousiasme en grote toewijding kent; die zich helemaal geeft voor de goede zaak; die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootse verrichting proeft, en die, als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond”.

Beste gemeenteleden. Met deze woorden van Theodore Roosevelt uit zijn beroemde speech ‘De man in de Arena’ uit 1910, namen we 17
november afscheid van Germa. Ik sprak ze echter niet alleen voor haar uit, maar voor ons allemaal.
U herinnert zich misschien nog wel die zondag dat ik vroeg of het uw wens is dat deze gemeente in Asperen blijft bestaan. En zo ja, of u dan
wilde gaan staan. Voor zover ik het kon zien, bleef niemand zitten. Dat was moedig. Want wie opstaat is zichtbaar. En wie zichtbaar is, is
kwetsbaar. Net als die man in de arena.

Ik wil u blijven aanmoedigen om keer op keer weer op te staan in onze gemeente. Zoals tijdens de gemeentevergadering iemand opstond en
durfde toe te geven dat hij van mening was veranderd. Zoals iemand tijdens de gemeentevergadering opstond en zijn moeite met het onderwerp durfde te delen. Zoals iemand die eerder wegbleef bij een moeilijk gesprek, het de keer erna toch aanging. Als we kwetsbaar durven te zijn, handelen we minder vanuit angst en meer vanuit verbondenheid. Het gaat in de kerk niet om winnen of verliezen. Het gaat erom dat God er wonen kan. Te midden van ons, kleine kwetsbare mensen.

Bertjan Broeksema
 
 
Uit het hart / Een goed verhaal. Uit het hart / Een goed verhaal.
November staat in de kerken te boek als gedachtenismaand van de tijd van voleinding. De tijd waarin alles in het licht van God komt te staan.
Wie ben ik in dat licht? Wat blijft er over van mijn pretenties, mijn prestaties en mijn goede bedoelingen? Hoe zal ook ons kleine kerkje er uit zien in dat licht? En al die andere kerken? Wat brengen wij terecht van de roeping om als beelddragers van de Ene zijn Naam op aarde waar te maken?

Het is opvallend dat de profeten in het Oude Testament het volk vaak aanspreken als een samenleving die zich door het kwaad laat overheersen. Met alle vermeende vroomheid en pretenties blijkt het juist daar waar je het anders zou mogen verwachten, mis te gaan. Juist zij die de taak hebben het levend geloof te stimuleren en mensen te inspireren het goede te zoeken voor wie ook maar, juist zij laden een enorme schuld op hun schouders. Ze zijn druk met de leer maar vergeten Gods liefde handen en voeten te geven. Zo laten ze de gemeenschap in de steek en gaan hen voor op een weg aan Gods lieve licht voorbij. Ook Jezus maakt op allerlei manieren duidelijk dat juist zij, die de taak hebben mensen te inspireren tot een levend geloof, hen de weg van de onrechtvaardigheid en liefdeloosheid voorleven. Ze denken vroom te zijn met al hun aangescherpte regels en wetten maar walsen intussen met olifantenpoten over mensen heen die hun zorg en aandacht nodig hebben. En dat zien ze niet. Daarom deert hen hun pijn ook niet. Ze gaan zo op in wat zij zelf als hoogste trap van verering van God zien, dat ze niet door hebben dat ze in 'Gods Naam' Gods Naam misbruiken en anderen de weg van Gods licht afsnijden.
Het is gemakkelijk om zo naar anderen te wijzen, zoals naar het Joodse volk. Beter is het ons bezig te houden met de vraag hoe ik, jij en hoe ons kleine kerkje eruit ziet in het licht van God.
Laten we ons inspireren door die grote Naam? Leven wij vanuit zijn Geest en zien we  wie ook maar als kinderen van God? Proberen we het beste uit elkaar naar boven te halen? Hebben we geduld met onszelf en met anderen als we merken dat we elkaar niet begrijpen? Staat wat we altijd geleerd hebben ons niet in de weg? Durven wij de stap te zetten om niet alles te weten maar om als Abraham en Jezus met lege handen op pad te zijn, in het vertrouwen dat we zullen ontvangen wat we nodig hebben voor onszelf en voor de ander?
 
Uit het hart / Een goed gesprek. okt 2019 Uit het hart / Een goed gesprek. okt 2019
Zo luidden wij op startzondag het nieuwe seizoen in. Met goede verhalen. Verhalen waarin we de aanwezigheid van God ervaren.
Soms gaat het daar niet eens met zo veel woorden over. Zoals in het verhaal van Ruth. Zíj is alleen! Maar wat ze ziet is haar verbitterde
schoonmoeder die niet alleen haar man maar ook haar kinderen verloor. Ruth's meeleven overstijgt haar eigen verdriet. Zij neemt het
risico van minachting en discriminatie. Zij denkt alleen aan deze bittere vrouw. Zo klinken die mooie woorden: “Waar jij gaat, ga ik, en of ze
voor je zijn of tegen, jouw God is mijn God, jouw volk is mijn volk. Alleen de dood kan ons scheiden.” En dat uit de mond van een jonge
Moabitische (heidense) vrouw, die nauwelijks weet heeft van de God en godsdienst van Israël. Het gaat er niet over maar je voelt Gods
aanwezigheid in haar.

Wat is het mooi dat we zo ook Gods aanwezigheid mochten ervaren in de verhalen van Jannie en Wilco. Jannie vertelde over de omgang van
haar school maar ook van de bewoners van het dorp met immigrantenkinderen en hun ouders. Het is een goed verhaal als zo'n gemeenschap zo betrokken raakt bij die gezinnen dat zij zich werkelijk thuis gaan voelen. Wilco, heel moedig om dat onder ons te doen, vertelde hoe hij ontdekte dat hij op jongens viel en vastbesloten was dat met niemand te delen. Zo dwong hij zichzelf tot zwijgen tot hij in die stilte ontdekt dat hij van een heel andere kant wordt aangesproken. En dat zoals hij werkelijk is. Het is de Ene die hem de moed geeft zijn verhaal te delen met familie en vrienden en nu ook met ons. Hij mag zijn wie hij is.

Goede verhalen, omringd door het Grote Verhaal van de Ene.
Misschien is dit er ook wel zo één. Ik vond hem op de site van de PKN.
Een verhaal van de rabbijnen over Jacobs vlucht en zijn overnachting in Bethel (Gen. 28:10 v.v.)
De rabbijnen vertellen dat Gods engelen van nature nieuwsgierig zijn. Zij hebben Jacob van verre zien aankomen en buigen zich nu over de
slapende Jacob heen. Deze haveloze sterveling en zwerveling; ze zien hem scherp aan. Met dit beeld op het netvlies gegrift stijgen zij ten
hemel, de ladder op. Daar in den hoge, in de weerglans van Gods troon, schittert een ander beeld, een spiegeling van diezelfde Jakob.
Nu echter niet in zijn misère maar in grandeur. Vol ongeloof dalen de engelen weer af om beide beelden te vergelijken. Hier op aarde zien zij
deze armzalige mens, de vluchteling. Boven echter zien zij, weerkaatst in de schittering van Gods troon, de koningszoon, de geliefde, de mens
die Gods beloften draagt. Is dit één en dezelfde mens? De engelen stijgen op en dalen af om opnieuw te kijken. Ze bukken bij Jacob neer,
met ontferming bewogen om deze sjofele, haveloze, armzalige mens. Ze stijgen op en laten zich verblinden door die heerlijke schittering in
Gods troon, waarin zij Jacob gewaar worden als bemind kind van God. Ja, deze beelden van beneden en boven, van de aarde en van de
hemel: het is één en dezelfde mens! En al Gods engelen juichen om  de glorie die God verleent aan een armzalig mensenkind.

Germa Rietberg.
 
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Een goed gesprek
Met dit dubbelnummer van Informatie sluiten we het schoolseizoen af en luiden we de vakantieperiode in. Het vergaderwerk en veel activiteiten vanuit de kerk liggen deze maanden stil. Ook het 'gewone' bezoekwerk staat op een laag pitje. Wat blijft is aandacht voor de zieken en voor wie dat nodig heeft. Bel of mail gerust. Ik hoop dat de vakantie de werkers goed doet en zij na de vakantie geïnspireerd en creatief aan de slag kunnen! Een paar activiteiten wachten nog op vervulling. Als eerste de viering op zondag 7 juli. Dat wordt een bijzondere dienst. Vaak hadden we in juni een gezinsdienst, waarin kinderen die de basisschool achter zich lieten ook afscheid namen van de kindernevendienst. Ergens in die tijd was er ook altijd wel een dienst waarin we afscheid namen van ambtsdragers en nieuwe werden bevestigd. Dit jaar vallen die twee momenten samen en dat maakt het tot één feestelijke viering voor de hele gemeente. Van harte welkom allemaal. In deze bijzondere dienst zal de band 4Tune uit Hardinxveld de samenzang begeleiden, ook voor en na de dienst spelen zij en natuurlijk zullen ze ook zelf liederen zingen. We hopen dat alles met elkaar ons in hogere sferen brengt en we, omringt door Gods liefde en ontferming, iets ervaren van zijn hemelse doel met ons leven. Dat we ontdekken dat het waar is dat zijn liefde de hardheid in onszelf en in de wereld doet wijken. Die Ene, Vader, Zoon en Geest, zo onverbrekelijk verbonden, woont onder, ja zelfs in ons met zijn geweldige Naam en al zijn eer. 'Gedrieën één' dansen ze als het ware de hele dag om ons heen vol ontferming en onvoorwaardelijke liefde waaruit de genade voor alle missers als een stroom van vergeving over ons heen gaat. Hij heet ons van harte welkom om zijn geweldige dans mee te dansen, zodat zijn liefde en ontferming ook als een stroom van genade uit onze levensdans alle kanten uit zal stromen. Een dans die zwaarden in ploegen omsmelt en speren in snoeischaartjes. Zo warm is Gods liefde.
In deze dienst nemen Fu Yun en Lynn afscheid van de kindernevendienst. De stap naar de middelbare school en in de kerk naar clubs en catechese is groot en de pubertijd gaat gepaard met ingrijpende veranderingen in hun leven. Als gemeente willen we om hen heen staan bij deze overgang. We hopen er ook voor hen te zijn als zij in de komende tijd door al die emotionele achtbanen heen gaan. Zo hoop ik ook dat we er zijn voor de afscheidnemende ambtsdragers en hun notuliste, voor Rinus, Arianne, Hetty en Janny. Wat hebben zij veel gedaan voor de gemeente en wat kan het als leegte voelen dat je niet meer hoeft mee te denken over het reilen en zeilen van de kerk. Dat is natuurlijk niet zo, want dat meedenken blijft ook als je 'gewoon' gemeentelid bent. Maar het niet 'actief betrokken zijn' kan je overvallen en een gevoel van leegte geven. Wij hopen dat Rinus, de duizendpoot die jarenlang inviel daar waar even niemand was, en Janny, die jarenlang opschreef wat de kerkenraad besprak en besliste, dat Hetty die zoveel gesprekjes voerde met gemeenteleden, dat Arianne die constant meedacht over mensen die materieel of financieel hulp nodig hadden, dat zij zich als ambtdragers, – want dat blijven ze – gedragen blijven weten door de gemeente ook nu zij een time out nemen. Zo hoop ik ook dat John zich gedragen voelt, nu hij overstapt naar de lege stoel van Rinus, met Wil aan zijn zijde. In feite nemen we van niemand afscheid. Jong en oud. Iedereen blijft. Lynn en Fu Yun verwisselen hun plek als oudsten in de KND en maken plaats voor hun opvolgers. Zelf gaan zij nu naar de clubs en in de catechese waar ze niet meer de oudsten zijn, maar de jongsten, met een nieuwe ontwikkeling in het verschiet. Zo verwisselt John binnen de kerkenraad zijn stoel van kerkrentmeester naar de lege stoel van Rinus als scriba, samen met zijn vrouw Wil. Willie neemt de lege plek van John als ouderling-kerkrentmeester in. Teus voelt zich geroepen de lege stoel van Arianne als diaken te bezetten en Susanne pakt de lege stoel van Hetty als pastoraal ouderling. We gaan het allemaal vieren op de 7de juli. In die nieuwe samenstelling gaan we hoopvol en vrolijk het nieuwe seizoen weer in. De tweede viering die nog op stapel staat is de sluitingsviering van de 6 Open Poort. Dat is op vrijdagmorgen de 19de juli. Hoe die viering eruit gaat zien, is nu voor mij nog een verrassing. Ik verwacht daar binnenkort wat over te horen. Na die viering gaan ook de schooldeuren dicht en is het vakantie.

Het ga jullie goed. Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Elk jaar weer overvalt me zo na Pasen een vreemd gevoel, net of er iets niet klopt. Die bevreemding neemt toe naarmate Pasen later valt. Valt het vroeg dan heb je nog even tijd om bezig te zijn dat opstandingsfeest in de praktijk handen en voeten te geven. Valt het laat, dan ontkom ik niet aan dat gevoel dat zich anders na Pinksteren in alle heftigheid aan me opdringt. Pasen, het grootste feest van het christelijk geloof ligt dan nog maar net achter je, je wilt opstaan, een nieuwe start maken met een schone lei! Dat is toch het moment om in actie te komen, of niet soms? Pinksteren zet het Paasfeest met nog groter letters op de agenda. We zien het voor onze ogen gebeuren dat we werkelijk kunnen en mogen delen in die Geest van liefde en vrede van Jezus. Hoe en waar we hem ook willen volgen, we staan er nooit alleen voor. We hoeven alleen maar op te staan, in beweging te komen, dan zullen we merken hoe hij met ons meereist. Al gaande ontvangen we de moed, de kracht en zelfs de woorden die we nodig hebben. Dan kan het toch niet anders dan dat er beweging komt en het opstandingsgeloof meer voelbaar en zichtbaar wordt in het dagelijks leven? Nu kan het zijn dat iedereen al die tijd al vol enthousiasme leefde vanuit geloofsvertrouwen. Beste dominee, wat wil je nog meer? Maar vergis ik me als ik zeg dat het er vaak op lijkt dat we de feesten vol enthousiasme vieren maar het ook snel weer vergeten? Gaat die inspirerende boodschap niet al heel gauw weer onder in ons leven van alle dag? Jongeren zwoegden voor hun eindexamens. Nu dat achter de rug is – hopelijk zijn ze geslaagd! – is het tijd om te werken en te sparen voor de vakantie. Zij hebben het kerkelijk seizoen al afgesloten met een geweldig kampeerweekend. Het Kliederkerkteam is druk met de voorbereiding van het Kliederkerkfestival, een hemels feest voor alle 5 grote en kleine gasten, en dan is het tijd om het even te laten rusten. De kerkenraadsleden – oud en nieuw, als ze al niet met vakantie zijn – hebben als afronding van het seizoen hun kerkenraadsuitje al weer gepland. De kookgroep organiseert een slotavond met een barbecue, waar ieder die behoefte heeft aan een 'avondje verwennerij' zich weer voor kan melden om zo de afronding van het seizoen te vieren. En tenslotte vieren de kinderen op 19 juli de sluitingsdienst van hun schooljaar, zoals altijd in de Hervormde Kerk. Er staat dus nog wel wat op de agenda, maar de meeste activiteiten zijn gericht op de afsluiting van het kerkenwerkseizoen. Die grote feesten van de kerkelijke agenda stroken dus voor geen meter met de tijd waarin wij gericht zijn op rust en vakantie. Dat maakt die tijd na Pinksteren elk jaar weer tot een bijzondere en bevreemdende tijd. Een tijd waarin je vanuit de kerk beweging verwacht, terwijl we in de kerk uitzien naar het moment dat we er even het bijltje bij neer mogen leggen. Gelukkig gloort achter de horizon van de zomervakantie het nieuwe seizoen ons al tegemoet. En..... je hoeft je niet te vervelen. Zo is er vast binnenkort weer een 'Met de voeten op tafel bijeenkomst' van mensen die brainstormen over de invulling van het nieuwe jaarthema 'Een goed verhaal'. Wie weet heb jij tips of ook zelf ideeën om iets te doen, laat het weten en brainstorm mee. Ook staan de voorbereidingen voor het startweekend al weer in de startblokken, daar kun je ook je gaven nog inzetten. En wat te denken van de startzaterdagmarkt. Meld je gerust aan om mee te helpen met die organisatie. Vind je het ook zo'n vreemde tijd, zo na Pinksteren met die naderende zomervakantie, die tijd waarin het lijkt alsof je verplicht bent te rusten met alles wat je in je hebt? Laat je niet ontmoedigen, je kunt, aangestoken door het opstandingsgeloof, op allerlei fronten je handen uit de mouwen steken! Meld je aan. Je bent van harte welkom.

Het ga jullie goed. Germa Rietberg.
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
We zijn al weer een aantal weken met Jezus op weg naar Pasen; we leven in de vastentijd. Pasen is immers het feest van een nieuw begin en dat doe je met een schone lei. De grote schoonmaak moet voor Pasen klaar, zeiden onze (groot)ouders al. Dat geldt ook voor de spinrag in hoofd en hart. Zo bereidt ook het Joodse volk zich voor op het feest van de bevrijding uit de slavernij. Voor de Pesach moet alle zuurdesem uit hun huizen zijn weggepoetst. Wie het zuur, de haat en wrok, boosheid en ontevredenheid meesleurt, zal niet veel merken van een nieuw begin. Reken maar dat er zich in zo'n tijd van afschuwelijke slavernij heel wat grimmigheid in je hart opstapelt. Dan is er werk aan de winkel om daarvan los te komen. Dat geldt ook voor ons. We kunnen inmiddels de bevrijding van de WO II min of meer zonder boosheid of wrok op de huidige generatie Duitsers vieren. De slachtoffers aan hun kant met liefde gedenken, is vaak nog een stap te ver. Ook als enkelingen, als families of buren, slepen we soms jarenlang oud zeer mee. Als het zo moeilijk is die ketenen van haat te doorbreken, heeft het dan wel zin om te vasten als voorbereiding op het nieuwe leven? Of zou juist daarom die boodschap klinken die feesten te blijven vieren, jaar in jaar uit, van generatie op generatie? En dat met die voorbereiding die ons blijft confronteren met onze oude ballast en dat oude zuur? Wie weet gebeurt dan toch het ondenkbare en wint de liefde stukje bij beetje terrein op onze oude boosheid en wrok. De wonderen zijn de wereld niet uit. Wij bereiden ons voor op het vieren van Pasen. Het herdenkingsfeest van onze bevrijding en het feest van de toekomst waarin wij elkaar zullen begroeten als herboren en herschapen. Gods Rijk in volle glorie onder ons aanwezig met Jezus als verheugde gastheer. Daarvoor gaf hij zijn leven. En wij zingen het uit: U zij de glorie, opgestane Heer.

Een zalig Paasfeest.

Het ga jullie goed.                                                                     Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Al kunnen maartse buien ons nog van alles brengen en zal april als altijd doen wat 't ie wil, het voorjaar dient zich aan! Sneeuwklokjes klingelen door alles heen en krokussen geven de donkere aarde kleur. In de volle zon schitteren de katjes aan de wilgen steeds ronder en de vogels bedriegen ons niet met hun prachtige lentelied: De zonnewarmte wordt voelbaar en dient ons met plezier weer wat vitamientjes toe. Wat is dat elk jaar weer van harte welkom. Nog even dan dartelen de lammetjes weer in de wei en zwemmen die hartverwarmende eendenkuikentjes weer in de sloten. Het nieuwe leven roept ons wakker. Al duurt het nog even, we zijn op weg naar Pasen, het grote feest van 'Een nieuw begin'. Als je ziet dat de takken beginnen uit te botten, dan weet je dat nieuw leven je tegemoet lacht! Maar zover is het nog niet. Net als de maartse buien en de witte hoed van april ons het gevoel kunnen geven dat de winter toch nog voortduurt, zo komen we op weg naar Pasen nog heftige situaties tegen. Dan kan de moed je in de schoenen zakken. Zou het wel zo zijn? Komt dat nieuwe leven echt? Wat geeft ons reden om daarop te vertrouwen? Op 10 maart, Aswoensdag, als in de Katholieke Kerk de gelovigen hun askruisje halen, begint de veertigdagentijd. De traditie van het carnaval is uit de reformatorische kerken verdwenen. Het zou een mooi feest kunnen zijn zo vooraf aan de grote vasten. Een feest van dankbaarheid en blijdschap om al het goede dat we mochten meemaken sinds vorig jaar Pasen. Maar dat liep uit de hand en werd meer een feest van alles vergeten en even helemaal los gaan. Steeds minder had het feest met dankbaarheid voor of voorbereiden op een nieuw begin te maken. Vanaf vorig jaar Pasen hebben zich misschien behalve goede ook wel heftige situaties voorgedaan, waardoor dat geloof in het nieuwe leven een knauw kreeg. Vertrouwen dat werd geschonden. Liefde die geen stand hield. Een ziekte die de grond onder je voeten vandaan haalde. Of de ellende in de wereld nam je zo in beslag dat het vertrouwen op nieuw leven gaandeweg bleek te doven. Kom juist dan de veertig dagen mee vieren. In de veertigdagentijd bereiden we ons voor op het grote feest van nieuw leven. Juist in die weken lezen we dat heftige lijdensverhaal van Jezus. Een verhaal waarin alle pijn en lijden van de wereld samenkomt. Mensen die door ziekte, honger, dorst of armoede geen uitkomst zien, mensen die door oorlog, vervolging, door marteling en gevangenschap de wanhoop nabij zijn, maar ook mensen onder ons, vastgelopen, in de steek gelaten, misbruikt, anders van kleur of geslacht, radeloze mensen die geen toekomst zien in de gemeenschap waar ze zo naar verlangen. Mensen die geen grond onder hun voeten voelen, die hangen, afhankelijk van hen die over hen oordelen. En dat samen met Jezus, die zijn leven gaf in de eerste plaats voor hen. Voor hen die aandacht, liefde en zorg nodig hebben, omdat zij nu geen leven hebben! Hij gaf zijn leven, ook voor gelovigen die met zichzelf zijn ingenomen, die roepen: Hoe kan dit gebeuren? Onze redder, hoe konden ze hem dit aandoen! Dat is toch niet rechtvaardig? We kennen de verhalen over de wraak van zelfingenomen gelovigen. Die was alles behalve zoet. Met de psalmen uitroepen 'Hoe kan God dit toelaten!' Dat is goed. Jezus valt ons daarin bij: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten!' In zijn stem zijn al die hangende mensen vertegenwoordigd als een tijdloos koor. In zíjn stem vertegenwoordigt hij al die hangende mensen, vertegenwoordigt als een tijdloos koor. Zo doen zij bij God een beroep op de mensheid om die zegen van Gods hulp ook te ontvangen. Om wakker te worden, op te staan: Laat ons woord daad zijn.

Het ga jullie goed, Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Dat een goed gesprek niet altijd uit woorden hoeft te bestaan, dat weten we natuurlijk allemaal. Een gulle glimlach, een hand die ineens omhoog schiet als spontane groet, een arm om je schouder, het zegt vaak meer dan woorden zeggen kunnen. Maar het volgende verhaal vond ik wel heel bijzonder. Op een avond staat een meisje van 15 jaar bij de pastor voor de deur. Ze huilt. Ze wil eigenlijk aanbellen, maar twijfelt lang. Dan, met de moed der wanhoop, drukt ze op de bel. De pastor doet de deur open en ziet haar staan. Kom maar binnen, zegt hij, ga maar even zitten en huil maar lekker uit. Huilend gaat het meisje zitten. De pastor wacht. Het meisje huilt. En huilt. De pastor wacht. En wacht. Het meisje blijft maar huilen. Dan begint de pastor te grinniken. Het meisje hoort het en huilt nog harder. Dan begint de pastor te lachen. Het meisje huilt nog harder. Hoe harder het meisje huilt, des te harder begint de pastor te lachen. Op een goed moment lopen de tranen ook over zijn wangen, maar dan van het lachen. Hij schatert het uit. Het meisje schreeuwt het nu uit. Ze voelt zich zo gekwetst door die lachende pastor! En zo staat ze op, ze huilt zo hard als ze maar kan en loopt naar de deur. Ze wil hier weg. De pastor loopt haar lachend na. Het meisje is boos, ze doet geen moeite zich om te draaien of te groeten. Ze loopt de deur uit en verdwijnt in de donkere nacht. De pastor zucht. Een half jaar later loopt de pastor in een drukke winkelstraat. Iemand spreekt hem aan: 'Kent u mij nog?' De pastor kijkt haar aan. 'Ja' zegt hij, 'het huilende meisje!' 'Dus u kent mij nog? Dan wil ik wel eens weten waarom u lachte, toen ik zo huilde en waarom u steeds harder begon te lachen.' 'Jij eerst' zegt de pastor, 'want jij klopte als eerste bij mij aan. Waarom huilde jij zo?'. Weer springen de tranen het meisje in de ogen. Ze kijkt hem aan en zegt: 'Ik wilde er een eind aan maken. Ik vind het leven soms zo ….....  en wat er allemaal in de wereld gebeurt is ook zo ….... '. 'Maar je hebt het niet gedaan,' zegt de pastor, 'je leeft nog!' 'Nee,' zegt het meisje, 'Ik heb het niet gedaan. Ik moest er steeds aan denken dat u begon te lachen en steeds harder begon te lachen. Het was zo idioot dat ik er zelf om begon te lachen. Dat lachen heeft mijn leven gered.' 'Maar nu u! Waarom begon u te lachen en steeds harder te lachen, terwijl ik zo huilde’. 'Ik lachte om precies dezelfde reden waarom jij zat te huilen en steeds harder begon te huilen. Ik lachte omdat het leven soms zo …... is en wat er allemaal in de wereld gebeurt is ook zo …..'. Daarom lachte ik en daarom lach ik nog. Het is zo en omdat het zo is, geniet ik er extra van dat ik nog lachen kan.

Ik wens jullie allemaal een gezegend en lachend 2019 toe.

Germa Rietberg
 
 
NACHT van GEBED. 12 juni.
Dit jaar geen NACHT van GEBED in één van beide kerken in Asperen.
U begrijpt waarom.
Via onderstaande link kunt u toch iets doen.

https://www.youtube.com/watch?v=5KvA_FDPEr8&feature=youtu.be
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.