PKN
Gereformeerde Kerk Asperen
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
We zijn al weer een aantal weken met Jezus op weg naar Pasen; we leven in de vastentijd. Pasen is immers het feest van een nieuw begin en dat doe je met een schone lei. De grote schoonmaak moet voor Pasen klaar, zeiden onze (groot)ouders al. Dat geldt ook voor de spinrag in hoofd en hart. Zo bereidt ook het Joodse volk zich voor op het feest van de bevrijding uit de slavernij. Voor de Pesach moet alle zuurdesem uit hun huizen zijn weggepoetst. Wie het zuur, de haat en wrok, boosheid en ontevredenheid meesleurt, zal niet veel merken van een nieuw begin. Reken maar dat er zich in zo'n tijd van afschuwelijke slavernij heel wat grimmigheid in je hart opstapelt. Dan is er werk aan de winkel om daarvan los te komen. Dat geldt ook voor ons. We kunnen inmiddels de bevrijding van de WO II min of meer zonder boosheid of wrok op de huidige generatie Duitsers vieren. De slachtoffers aan hun kant met liefde gedenken, is vaak nog een stap te ver. Ook als enkelingen, als families of buren, slepen we soms jarenlang oud zeer mee. Als het zo moeilijk is die ketenen van haat te doorbreken, heeft het dan wel zin om te vasten als voorbereiding op het nieuwe leven? Of zou juist daarom die boodschap klinken die feesten te blijven vieren, jaar in jaar uit, van generatie op generatie? En dat met die voorbereiding die ons blijft confronteren met onze oude ballast en dat oude zuur? Wie weet gebeurt dan toch het ondenkbare en wint de liefde stukje bij beetje terrein op onze oude boosheid en wrok. De wonderen zijn de wereld niet uit. Wij bereiden ons voor op het vieren van Pasen. Het herdenkingsfeest van onze bevrijding en het feest van de toekomst waarin wij elkaar zullen begroeten als herboren en herschapen. Gods Rijk in volle glorie onder ons aanwezig met Jezus als verheugde gastheer. Daarvoor gaf hij zijn leven. En wij zingen het uit: U zij de glorie, opgestane Heer.

Een zalig Paasfeest.

Het ga jullie goed.                                                                     Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Al kunnen maartse buien ons nog van alles brengen en zal april als altijd doen wat 't ie wil, het voorjaar dient zich aan! Sneeuwklokjes klingelen door alles heen en krokussen geven de donkere aarde kleur. In de volle zon schitteren de katjes aan de wilgen steeds ronder en de vogels bedriegen ons niet met hun prachtige lentelied: De zonnewarmte wordt voelbaar en dient ons met plezier weer wat vitamientjes toe. Wat is dat elk jaar weer van harte welkom. Nog even dan dartelen de lammetjes weer in de wei en zwemmen die hartverwarmende eendenkuikentjes weer in de sloten. Het nieuwe leven roept ons wakker. Al duurt het nog even, we zijn op weg naar Pasen, het grote feest van 'Een nieuw begin'. Als je ziet dat de takken beginnen uit te botten, dan weet je dat nieuw leven je tegemoet lacht! Maar zover is het nog niet. Net als de maartse buien en de witte hoed van april ons het gevoel kunnen geven dat de winter toch nog voortduurt, zo komen we op weg naar Pasen nog heftige situaties tegen. Dan kan de moed je in de schoenen zakken. Zou het wel zo zijn? Komt dat nieuwe leven echt? Wat geeft ons reden om daarop te vertrouwen? Op 10 maart, Aswoensdag, als in de Katholieke Kerk de gelovigen hun askruisje halen, begint de veertigdagentijd. De traditie van het carnaval is uit de reformatorische kerken verdwenen. Het zou een mooi feest kunnen zijn zo vooraf aan de grote vasten. Een feest van dankbaarheid en blijdschap om al het goede dat we mochten meemaken sinds vorig jaar Pasen. Maar dat liep uit de hand en werd meer een feest van alles vergeten en even helemaal los gaan. Steeds minder had het feest met dankbaarheid voor of voorbereiden op een nieuw begin te maken. Vanaf vorig jaar Pasen hebben zich misschien behalve goede ook wel heftige situaties voorgedaan, waardoor dat geloof in het nieuwe leven een knauw kreeg. Vertrouwen dat werd geschonden. Liefde die geen stand hield. Een ziekte die de grond onder je voeten vandaan haalde. Of de ellende in de wereld nam je zo in beslag dat het vertrouwen op nieuw leven gaandeweg bleek te doven. Kom juist dan de veertig dagen mee vieren. In de veertigdagentijd bereiden we ons voor op het grote feest van nieuw leven. Juist in die weken lezen we dat heftige lijdensverhaal van Jezus. Een verhaal waarin alle pijn en lijden van de wereld samenkomt. Mensen die door ziekte, honger, dorst of armoede geen uitkomst zien, mensen die door oorlog, vervolging, door marteling en gevangenschap de wanhoop nabij zijn, maar ook mensen onder ons, vastgelopen, in de steek gelaten, misbruikt, anders van kleur of geslacht, radeloze mensen die geen toekomst zien in de gemeenschap waar ze zo naar verlangen. Mensen die geen grond onder hun voeten voelen, die hangen, afhankelijk van hen die over hen oordelen. En dat samen met Jezus, die zijn leven gaf in de eerste plaats voor hen. Voor hen die aandacht, liefde en zorg nodig hebben, omdat zij nu geen leven hebben! Hij gaf zijn leven, ook voor gelovigen die met zichzelf zijn ingenomen, die roepen: Hoe kan dit gebeuren? Onze redder, hoe konden ze hem dit aandoen! Dat is toch niet rechtvaardig? We kennen de verhalen over de wraak van zelfingenomen gelovigen. Die was alles behalve zoet. Met de psalmen uitroepen 'Hoe kan God dit toelaten!' Dat is goed. Jezus valt ons daarin bij: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten!' In zijn stem zijn al die hangende mensen vertegenwoordigd als een tijdloos koor. In zíjn stem vertegenwoordigt hij al die hangende mensen, vertegenwoordigt als een tijdloos koor. Zo doen zij bij God een beroep op de mensheid om die zegen van Gods hulp ook te ontvangen. Om wakker te worden, op te staan: Laat ons woord daad zijn.

Het ga jullie goed, Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Dat een goed gesprek niet altijd uit woorden hoeft te bestaan, dat weten we natuurlijk allemaal. Een gulle glimlach, een hand die ineens omhoog schiet als spontane groet, een arm om je schouder, het zegt vaak meer dan woorden zeggen kunnen. Maar het volgende verhaal vond ik wel heel bijzonder. Op een avond staat een meisje van 15 jaar bij de pastor voor de deur. Ze huilt. Ze wil eigenlijk aanbellen, maar twijfelt lang. Dan, met de moed der wanhoop, drukt ze op de bel. De pastor doet de deur open en ziet haar staan. Kom maar binnen, zegt hij, ga maar even zitten en huil maar lekker uit. Huilend gaat het meisje zitten. De pastor wacht. Het meisje huilt. En huilt. De pastor wacht. En wacht. Het meisje blijft maar huilen. Dan begint de pastor te grinniken. Het meisje hoort het en huilt nog harder. Dan begint de pastor te lachen. Het meisje huilt nog harder. Hoe harder het meisje huilt, des te harder begint de pastor te lachen. Op een goed moment lopen de tranen ook over zijn wangen, maar dan van het lachen. Hij schatert het uit. Het meisje schreeuwt het nu uit. Ze voelt zich zo gekwetst door die lachende pastor! En zo staat ze op, ze huilt zo hard als ze maar kan en loopt naar de deur. Ze wil hier weg. De pastor loopt haar lachend na. Het meisje is boos, ze doet geen moeite zich om te draaien of te groeten. Ze loopt de deur uit en verdwijnt in de donkere nacht. De pastor zucht. Een half jaar later loopt de pastor in een drukke winkelstraat. Iemand spreekt hem aan: 'Kent u mij nog?' De pastor kijkt haar aan. 'Ja' zegt hij, 'het huilende meisje!' 'Dus u kent mij nog? Dan wil ik wel eens weten waarom u lachte, toen ik zo huilde en waarom u steeds harder begon te lachen.' 'Jij eerst' zegt de pastor, 'want jij klopte als eerste bij mij aan. Waarom huilde jij zo?'. Weer springen de tranen het meisje in de ogen. Ze kijkt hem aan en zegt: 'Ik wilde er een eind aan maken. Ik vind het leven soms zo ….....  en wat er allemaal in de wereld gebeurt is ook zo ….... '. 'Maar je hebt het niet gedaan,' zegt de pastor, 'je leeft nog!' 'Nee,' zegt het meisje, 'Ik heb het niet gedaan. Ik moest er steeds aan denken dat u begon te lachen en steeds harder begon te lachen. Het was zo idioot dat ik er zelf om begon te lachen. Dat lachen heeft mijn leven gered.' 'Maar nu u! Waarom begon u te lachen en steeds harder te lachen, terwijl ik zo huilde’. 'Ik lachte om precies dezelfde reden waarom jij zat te huilen en steeds harder begon te huilen. Ik lachte omdat het leven soms zo …... is en wat er allemaal in de wereld gebeurt is ook zo …..'. Daarom lachte ik en daarom lach ik nog. Het is zo en omdat het zo is, geniet ik er extra van dat ik nog lachen kan.

Ik wens jullie allemaal een gezegend en lachend 2019 toe.

Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
De rode draad.
Het is Advent. Dat is dé tijd om te dromen! Te dromen van een wereld waarin vrede heerst! Een wereld waarin niemand meer bang hoeft te zijn voor stampende laarzen, je nergens meer met bloed doordrenkte mantels vindt. Waar zwaarden de akkers doorploegen om ze vruchtbaar te maken: En zie: voedsel genoeg voor iedereen. Het is Advent. De tijd om te dromen over de betekenis van ons eigen leven. Wie ben ik voor mijn kinderen, mijn ouders, mijn buren, wie ben ik voor mijn schoolgenoten, medestudenten, voor mijn collega's? Wie ben ik voor die immigranten die ik hier tegenkom? Werk ik mee aan die vrede in die kleine wereld om mij heen? Het is Advent. De tijd om te dromen over de toekomst van de kerk. Misschien betekent de kerk niet meer zoveel voor je, maar ergens zou je er wel bij willen horen. Laat ons dan weten wat jouw droom is van een kerk die jou steunt en helpt in je dagelijks leven, in de omgang met je kinderen, met de mensen die je zoal op je pad tegenkomt. Want dat jij een mens wilt zijn die meewerkt aan de vrede op aarde, daar twijfel ik niet aan. Het is Advent. De tijd om te dromen over de toekomst van de kerk. Je komt er regelmatig en je werkt mee aan haar voortbestaan. Toch vliegt het je soms aan dat je niet meer enthousiasme voor de kerk ontmoet. En nee, het gaat in de kerk niet om de kerk. Het gaat er in de kerk om ons te laten inspireren om te leven uit die grote Naam van God; om net als Hij voor ons barmhartig te zijn voor allen, onvoorwaardelijk goed voor elkaar, vol geduld bij onze ontwikkeling en grenzeloos in liefde en in trouw. Het is Advent en wat ik opschrijf over ons als kerk, het is een droom. Maar ik vertrouw erop dat velen deze droom delen. Het is een droom die ons voedt om ons steentje bij te kunnen dragen aan de vrede op aarde. Hoe we dat kunnen doen, waar we op in moeten zetten, wat we met onze mogelijkheden waar kunnen maken, droom er op los, schrijf 6 het op en hang het aan de rode draad. Inspireer zo elkaar en geef ons te denken zodat we een beleidsplan kunnen maken waarin ieder heeft meegedacht. Het is Advent. Een tijd voor de kinderen om te dromen van het kindje Jezus, dat net als jullie op zondag met pappa en mamma naar de kerk ging. Hij zou het vast ook leuk vinden om mooie tekeningen te maken of leuke werkjes over de engelen, de herders en de wijzen uit het Oosten, en over de vrede op aarde. Ik hoop dat de rode draad er heel mooi uit gaat zien met al die werkjes van jullie. Dan kan Jezus daar ook van genieten. Ik wens iedereen goede dromen toe en momenten van wakker zijn, waarin je merkt dat je droom en werkelijkheid niet meer kunt onderscheiden. Zien, soms even: vrede op aarde, ere zij God.

Het ga jullie goed! Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
De zwerfkeien.
Kijk nou eens! Tussen de post vind ik een open enveloppe, zonder afzender. Als ik het witte A-viertje eruit haal, waait er een kleiner opgevouwen velletje onder de verwarming. Ik vouw het witte vel open en herken het meteen. Het is een kopie van de woordenlijst die met de zwerfstenen door de gemeente gaat. Mijn hart begint sneller te kloppen. Hoe zou dat gesprek geweest zijn? Drie thema's zijn met een groene pen gemarkeerd: leren van verschillen, levensverhalen en inspiratie opdoen. Drie andere thema's zijn met rood gemarkeerd: verbondenheid, God ontmoeten en de naaste dienen. Boeiende thema's. Hoe zou dat gesprek geweest zijn? Ik zoek onder de verwarming het weggewaaide briefje. Op de buitenkant staat: Het was een goed gesprek! Leuk om samen te doen. En heel verrassend. Als ik het openvouw lees ik: Het meest verrassend was dat we heel verschillend dachten over de uitgekozen thema's maar dat we er allebei in alle openheid over konden praten. Wat een ontdekking om zo als oud en jong met elkaar in gesprek te zijn! Dat moeten we vaker doen! Ik ben nieuwsgierig naar het vervolg als ik ineens wreed wordt gestoord door de wekker! Het was een droom! En toch heb ik vanmorgen wel even gezocht of er niet tussen de post of onder de verwarming een reactie verborgen zat over de eerste gesprekken die gevoerd zijn. Want wie droom en werkelijkheid nog niet onderscheidt, die is nog niet goed wakker. Nu maar hopen dat ik, maar ook de dragers van de zwerfkeien, goed wakker wordt.

Het ga jullie goed. Germa Rietberg
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Een gesprek hoeft gelukkig niet altijd diepgaand te zijn. Stel je voor. Wat zou dat vermoeiend zijn. Het zou je plezier in het leven bederven. Dat kan niet de bedoeling zijn. Als er iets is waar we de grote Schenker van leven blij van wordt, is het wel dat we blij en "in zekere zin" zorgeloos leven! Hij zou beledigd zijn als we het leven niet met open armen ontvangen! Daar vereer je Hem echt niet mee. Het maakt natuurlijk wel uit hoe je geniet. Houd je het plezier lekker voor jezelf, dan blijft het beperkt. Daarmee doe je jezelf maar ook de ander tekort. Nu snapt iedereen dat je niet de hele wereld op je feestjes kunt uitnodigen, maar als ze niet weten dat jij wat te vieren hebt, kunnen ze ook niet met je meegenieten. Elkaar laten meegenieten als er wat te genieten valt, is het begin van dat grote verhaal: het verhaal waarin jij ontdekt hoe je zo met de ander om kunt gaan zoals jij zou willen dat zij met jou omgaan. Een groet op straat treft je dieper als je samen iets van plezier in het leven gedeeld hebt. Als iemand je toevertrouwt eindelijk zwanger te zijn, is elk babbeltje daarna omgeven door een wonder. Als iemand je vertelt over een relatie die het leven weer kleur geeft – of dat nu een eerste relatie is of één na moeiten van dood of scheiding - dan gloeit dat geluk mee in elke volgende ontmoeting. En vertelt iemand in de herfsttijd van het leven over het genot van die mooie nazomer, de geuren, de diepe kleuren van de herfst, dan straalt zijn of haar levensgenot jouw toekomst tegemoet. Verwondering over de kracht van leven, zelfs al hebben mensen zo'n pak ervaringen op hun rug. Als je elkaar dan weer groet, gaat het door je heen: 'Zo wil ik ook oud worden'. Het leven van sterfelijke mensen is lang niet altijd zorgeloos. Mensen kampen met ziekte en pijn. Komen in de problemen door schulden. Relaties tussen ouders, kinderen, man en vrouw en vrienden zijn kwetsbaar, raken verstoord door onbegrip en tanende liefde. Psychische problemen, depressies, psychoses, zetten je zomaar buiten spel, je kunt er niet meer bij, bij het plezier van het gewone genieten. Wat anderen normaal vinden, lijkt niet meer te bestaan. Zorg en moeite kunnen een mens in beslag nemen, het leven de glans 5 ontnemen. Je vraagt je af of je dat ooit nog mee zult maken. Wat kan het dan goed doen als er iemand komt met wie je dat kunt delen. Iemand die niets van jou vraagt maar die wil weten hoe het ten diepste met je is, je tot spreken luistert. Nee, het neemt niet je problemen weg, niet je zorg, niet je verdriet, je pijn. Maar je verhaal kunnen vertellen, je hart luchten tegenover iemand die "in zekere zin" zorgeloos jouw verhaal ontvangt, dat zijn momenten op weg naar genezing van je gewonde ziel. Alsof je op een zonnige winterdag je dekbed uit het raam hangt. Als je die avond je neus in je frisse dekbed steekt, dan bid je misschien wel: God, hier ben ik, het is een zooitje in mijn leven, ik weet het niet meer, maar laat me een nachtje lekker slapen onder mijn frisse dekbedje. Waak over mij. Tot morgen. Elkaar zulke momenten te mogen bieden, ook dat is het begin van het grote verhaal: het verhaal waarin jij ontdekt dat je er zo voor de ander kunt zijn, zoals jij zou willen dat de ander er voor jou zou zijn. We kunnen er 'in zekere zin' voor elkaar zijn. In zekere zin. Wat er gebeurt in onze gesprekken als wij zonder OMA (Oordelen, Meningen, Aannames) met elkaar in gesprek zijn, is dat we ons uit handen geven aan de Ander. Zo kan hij ons inzetten als instrumenten van zijn vrede, rust en liefde, van ingrediënten die ons vreugde schenken. Dan ontvangen we tekenen van hoop, tekenen van nieuw leven, tekenen van toekomst, van Gods Koninkrijk midden in de ellende van deze wereld.
Het ga jullie goed.                                               Germa Rietberg.
 
Uit het hart / Een goed gesprek. Uit het hart / Een goed gesprek.
Wat was het een geweldig mooie dag, de startzaterdag bij de Wiel, met de gezamenlijke kerken. Die spelende kinderen op het zonovergoten veld. Overal groepjes mensen met elkaar in gesprek. Lekker even rondlopen in die uitnodigende ruimte zodat je zo veel mogelijk mensen kon spreken. De beachvolleybalvelden die er om vroegen je heerlijk uit te leven. De heerlijke maaltijd. Wat was het goed georganiseerd. De jaarthema's 'Met hart en ziel' en 'Een goed gesprek' vloeiden als vanzelf in elkaar over. Samen zingend mochten we de omgeving mee laten genieten van wat het kan betekenen om één te zijn in Christus. Dat allemaal onder Gods hoogtezon. Één in Christus? Is dat wel zo? God lof zingend komen we een heel eind samen, zingend zijn we één in Christus, dat is bijna vanzelfzingend. Zodra het op spreken aankomt, zijn we dat vaak zomaar weer vergeten. Dan kijken we al gauw wat argwanend naar elkaar. Zo vanzelfsprekend is die eenheid toch niet? Want horen we niet allemaal hetzelfde te zeggen, zoals we dat ook zingend doen? Het symbool van een mooi boeket bloemen werd me zo maar geschonken, daar op dat zonovergoten veld. God heeft ons niet op de aarde gezet als een bos in elkaar gedrukte bloemen, zoals je gebonden garven op het graanland ziet staan. We zijn allemaal zorgvuldig en op kleur uitgezocht en zo geschikt dat het een lust is voor Gods oog. Al die bloemen, zo verschillend als ze zijn, één voor één komen ze tot hun recht. Allemaal drinken ze uit dezelfde Bron en samen vormen ze een prachtig boeket. 5 Zo mogen wij met elkaar omgaan. Met hart en ziel betrokken bij elkaar en niet te vergeten met heel ons verstand. Altijd in voor een goed gesprek. Belangstellend naar elkaar informeren. Bescheiden en met respect voor de ander. Verwonderd over al die verschillende manieren waarop wij ons geloofsvertrouwen verwoorden. Wat ben jij anders, zegt de klaproos tegen de margriet. Wat straal jij heel andere dingen uit! Je bent zo mooi wit, met een geel hartje. Ja, zegt de margriet, zo heeft God mij gemaakt, mooi hé? Met dat wit mag ik de mensen laten zien dat het gaat om schoonheid, om reinheid in denken en voelen, en om zoeken naar het goede. Dat kleine gele hartje is Gods warmte en nabijheid, zodat ik het wit goed uit kan stralen. Maar jij dan? Met je geweldige rode bloembladeren. Ja, zegt de klaproos, ik ben blij dat God mij zo geschapen heeft. Mijn hartje is zwart. Dat is heel apart. Zwart is immers de kleur van de nacht, van wat het daglicht niet kan verdragen. Ik mag de mensen laten zien dat ze met alles wat er fout ging door Gods liefde en goedheid omringd zijn. Hij poetst dat zwarte schoon zodat ze altijd weer opnieuw kunnen beginnen. Daarom heb ik die mooie rode bloembladen gekregen. Mooi hé? Elkaar tot hun recht laten komen, het beste uit elkaar naar boven halen. Dat is toch veel mooier dan elkaar als een bos bloemen in elkaar gedrukt in een pot laten verstikken. Of zelfs proberen uit de pot te verwijderen. Laat je zien, zoals je bent. Laat je kennen, dat deed Jezus ook. Dan zullen we steeds meer een boeket vormen dat een lust is voor Gods oog.

Het ga jullie goed. Germa Rietberg
 
Uit het hart juli/aug 2018 Uit het hart juli/aug 2018
Dit dubbelnummer van Informatie voor juli en augustus is meteen het slotakkoord van de “Kerkproeverij”. Met de vakantietijd luiden we het einde in van het kerkelijk seizoen 2017-2018. Rugzakken, slaapzakken en tenten komen van de zolder en caravans uit de stalling,  tochtjes en tochten worden gepland. Het zomerweer was spontaan al van zolder gekomen, daar hoeven we zelf niets aan te doen. Nu maar hopen dat dat mooie weer ook niet heel vroeg de zolder weer op gaat; dat zou jammer zijn. Ik hoop dat deze tijd van ontspanning goede ervaringen zal brengen zodat we als gerecreëerde mensen met elkaar het nieuwe seizoen weer in kunnen gaan.  
 
Vakantie? “Daar gaan ze en hier zit ik dan!” Hoe lastig en pijnlijk kan het zijn om al die anderen te zien vertrekken, hun verhalen te horen en jij, alleen of samen met je gezin, kunt daar niet aan meedoen. Wat is het dán een kunst om als jouw situatie dat niet toelaat, open te staan voor dat gevoel van vrijheid dat anderen in de schoot geworpen krijgen op het moment dat ze met de caravan wegrijden of met de rugzak op wegwandelen. Wat is het een kunst om dat wat zij letterlijk achter zich laten, in jouw situatie in je eigen omgeving ook los te laten. Dat je kunt lachen om die verre reizen die anderen nodig hebben om dat te beleven wat jij gewoon thuis doet. Dan heb je het leven totaal geaccepteerd zoals het is. Als er al wat veranderen kan, is het langs deze weg. Wat ben je een vrij mens, als je je – ondanks alles wat niet kan – met hart en ziel kunt richten op wat er voor jou desondanks te beleven en te doen valt. Een levenskunstenaar, waar alle recreanten die er ver voor moeten reizen een voorbeeld aan kunnen nemen.    
 
Ontspanning, herschepping, even afstand nemen van de hectiek van het leven, pauzes inlassen in verdriet en zorg, beperkingen laten waar ze zijn en de vrije ruimte als geschenk ontvangen en ontspannen invullen. Waar ook en hoe ook, op weg naar het nieuwe winterseizoen wens ik ons dat allen, zo'n mooi slotakkoord van de Kerkproeverij, van harte toe.  
 
Een jaar geleden ging ik op ontdekkingstocht naar wat wij aan proeverij te bieden hebben en ik kwam tot de conclusie dat dat enkel lege handen zijn. Lege handen en open harten zou ik nu zeggen. Als gemeente van Christus is wie we zijn en wat we hebben enkel en alleen een geschenk dat we elke dag ontvangen. We hoeven er alleen maar te zijn om daarvan te delen. Zo zal ons leven die vervulling vinden die onze pet te boven gaat.  
 
Zo leefde ook Jezus, met lege handen, open voor wie maar op zijn weg kwam liet hij zijn leven vervullen door wat hij van boven ontving. Hecht je niet aan al dat andere, zei hij, dat leidt je aandacht af van waar het werkelijk om gaat. Het brengt je angst, omdat je het verliezen kunt, het verleid je je te verharden omdat je het gaat verdedigen. Dat geldt voor zekerheden die we als ons bezit zien net als voor alle materiële zaken. Het verleidt ons onze handen en harten te sluiten zodat ze koud worden en verstenen. Daarom bestaat onze proeverij uit allerlei oefeningen in het openen van hart en handen. Zo banen we de weg voor de grote Naam, zodat die zich in ons vervullen kan: Ik zal er zijn!  
 
Open staan voor die grote Naam, dat oefenen we om er te kunnen zijn zoals God er is voor ons: vol ontferming, genadig, geduldig, rijk aan liefde, rijk aan trouw. Open staan om dat te kunnen ontvangen zodat dat door ons heen de wereld in mag stromen. Het is een levenslange leerschool, waar ik in ieder geval niet elke dag voor slaag. En toch, door alle moeiten en zorgen, pijn en verdriet en door alle miskleunen heen, het is geweldig mooi om zo mens te mogen zijn en anderen daarvan mee te laten proeven. Die oefening blijft, al verdwijnt het thema Kerkproeverij boven deze stukjes.  
 
Vanaf september luidt het nieuwe jaarthema “Een goed gesprek”. Ik hoop dat mijn wens vervuld wordt en jullie in die vakantietijd merken hoe goed dat een mens kan doen. Zo'n gesprek waarin je je aangesproken voelt, gerespecteerd, geliefd, waardoor je jezelf en de ander beter leert kennen en je aan elkaar groeit in respect, liefde en inlevingsvermogen. Een goed gesprek, het is als een gebed, je mag alles zeggen wat in je opkomt, de ander luistert met open hart en laat, door zo te luisteren, het antwoord uit jezelf ontspringen. Ook dat word je zo maar gegeven. God zij dank.   
 
Een goede zomer toegewenst.  Het ga jullie goed.     Germa Rietberg
 
Uit het hart. juni 2018 Uit het hart. juni 2018
Het is nog niet zo ver. Lang zal het niet meer duren. Het zwoegen voor de eindexamens is achter de rug. Maar of de vlag uit kan en de tas aan de stok gehangen? Misschien? Misschien net niet en wordt het een her...? Of ook dat niet en wordt het een jaar overdoen? Hopelijk gaat voor veel leerlingen de vlag uit! En voor de anderen hoop ik dat zij er in slagen de teleurstelling snel te overwinnen.
Hoe dat ook zij, de vakanties breken straks voor jullie allemaal aan. Even los van de boeken, van proefwerken, tentamens; los van school. Genieten van ontspanning, thuis of waar ook maar en ervaring op doen met vakantiebaantjes. Ik hoop dat het een goede tijd mag worden waar je later nog vaak en met plezier aan terug denkt.  
Vrijheid. We leven in de Geest van de Vrijheid. Het is Pasen en Pinksteren geweest. De derde dag. Het is pure, hemelse liefde die ons in de vrijheid zet en de mogelijkheid biedt te recreëren. Mooi dat dat woord nog altijd opgaat voor vakantie: een tijd van recreatie, herschepping! Even de kaders loslaten waarbinnen je normaal leeft, patronen in doen en denken doorbreken en ruimte ontdekken voor de ontwikkeling van nieuwe mogelijkheden en hernieuwde kansen.
In het leven van alle dag vind je vaak niet de rust en de vrijheid om die ruimte toe te laten. Daar leven we binnen de kaders die ons programma grotendeels vullen. Je hebt je studie, je werk, je gezin, de sport en de organisatie van al die dingen. Als je opstaat, weet je al ongeveer hoe je dag er uit gaat zien en waar en hoe je zult denken en doen. Binnen die kaders houd je je aan de afspraken en de regels die daarbij horen. Ook je leefomgeving beïnvloed je in je doen en laten. Vaak onuitgesproken ligt daarin veel meer vast dan je je bewust bent. Het bepaalt mee hoe je je gedraagt en zelfs wat geoorloofd is te zeggen of te denken.   
Wat dat betreft kun je het leven vergelijken met een voetbalspel. Als spelers ken je de regels, je weet wat wel en niet kan, je weet met wie je wel of niet samenspeelt. Alles wat je in dat spel doet, doet ertoe. Het spel heeft waarde door het kader waarbinnen het wordt gespeeld. Als je de regels van het spel overtreedt, word je dan ook direct teruggefloten en in het uiterste geval eruit gestuurd. Je weet ook wanneer je de grenzen overschrijdt: buiten de lijnen wordt het spel niet gespeeld. Dan klinkt het fluitsignaal: de wedstrijd is voorbij. De winnaars juichen – dat hoor ik zelfs aan de Baronie – en de verliezers zijn teleurgesteld en moeten dat verwerken. Maar beide partijen krijgen buiten de lijnen de kans om op adem te komen en het spel van buitenaf opnieuw te bekijken.
Zo hoop ik dat jullie ook de vakantie zullen beleven, dat je buiten de lijnen weer op adem komt en de ruimte gaat ervaren om het Asperse spel van buitenaf te bekijken. Dat je die kaders herkent die op jouw leven drukken alsof je hier niet helemaal uit de verf komt. In de ruimte buiten de lijnen heb je de vrijheid om de onbenutte mogelijkheden aan te boren en bedolven talenten onder de grond vandaan te halen. Recreërend dien je jezelf en het Asperse spel het meest, en daarmee ga je de weg van de beweging van de Geest.
 
 
Uit het hart mei 2018 Uit het hart mei 2018
Wat was er veel te proeven de afgelopen maand. Die begon met de 'Stille week', waarin Jezus zulke duistere gerechten kreeg voorgeschoteld. Daar brouwden de mensen iets in elkaar uit de meest duistere hoeken van hun bestaan! Hoe donker werd het voor hem. Het kostte hem zijn leven. Dan pas wordt het ook donker onder de mensen. Een spannende stilte volgt. Want dit kan zelfs 'natuurlijk' niet onbeantwoord blijven.
 
De hemel reageert dan ook. Hij, die zijn mensen de vrede op aarde wilde laten proeven, juist door deze mens Jezus, hij komt met een tegenzet. Tot onze grote verbazing is dat een maaltijd waar je geen genoeg van krijgen kunt. Al kan het even duren voor je er aan durft te beginnen. Op wat Jezus voorgeschoteld kreeg, daar kan toch niet iets goeds op volgen? Dat kan alleen maar een galgenmaal zijn, waarna alle betrokkenen het loodje leggen. Als je dan een genademaal aangeboden wordt, dat geloof je nauwelijks! En toch krijgen wij een schotel vol liefde en genade voorgezet.
 
Het was goed samen door die donkere dagen heen te trekken. Tot we met Pasen het licht in de wereld weer mochten vieren en het nieuwe leven mochten proeven. Jezus, hij leeft, ondanks al onze missers. Hij roept ons te voorschijn uit de donkere hoeken van ons bestaan: kom in het licht en sta op. Opstaan in die liefde die Jezus uit de dood, al die dood die wij hem en elkaar aandoen, dat dat kan toont hij ons. Zoals hij ons ook in levende lijve toonde dat Gods liefde alle dood overwon, overwint en overwinnen zal.
 
Wat een hemels liefdemaal! Een maaltijd die ons ontgift en zuivert om de mens te worden naar Gods beeld en gelijkenis. Van zo'n maaltijd krijg je nooit genoeg. En om de juiste ingrediënten op het juiste moment in te zetten, zendt hij ons zijn Geest. Die zal ons de weg van de voortdurende opstanding wijzen. En dat in onze eigen tijd, met en voor de mensen om ons heen. Dat gaan we vieren met Pinksteren.
 
Belijdenis en Doop Opstaan in de liefde van God. Dat deed Rien van Ooijen met zijn belijdenis en Janneke Schaapherder een week later met haar belijdenis. Dat deed Janneke ook met haar kinderen, Jayden en Evi, en Petra en Arjan met hun zoon Cas en Karen en Ian met hun dochter Mare. Het was een feest om de kinderen te mogen onderdompelen in de grote Naam van God. Die oude Naam: Ontfermend, genadig, geduldig, rijk aan liefde en trouw. Die God die zegt: Ik zal er altijd voor je zijn! De Naam die Jezus voor ons waarmaakte en die hij ons steeds dieper wil leren kennen. Het was opnieuw feest in de gemeente, een feest waarop we weer het Paasfeest vierden en de Geest van Pinksteren al mochten ervaren. Allen van harte gefeliciteerd!
 
Gemeentevergadering.
Behalve de gebruikelijke terugblik op het afgelopen jaar en de verantwoording van financiën stonden de voortgang van Kerk 2025 en de aankomende privacywetgeving op de agenda. Met dat laatste gaan we aan de slag want de nieuwe regels en de boetes die op overtreding gezet zijn, zijn niet van de lucht. Maar lastig wordt het voor het werk van de kerken wel. Na de pauze verrasten Roosje en Bob Steenhart ons met een verhaal over de Joodse keuken en de traditionele gerechten bij de Joodse feesten waarvan de ingrediënten allemaal een symbolische betekenis hebben. Het verhaal werd onderstreept door een buffet met lekkere gerechten die zij hadden bereid voor ons. Met een sapje of een wijntje er bij maakte dat deze vergadering ook weer tot een gemeentefeest.
 
Uit het hart. Kerkproeverij april 2018 Uit het hart. Kerkproeverij april 2018
We gaan een nieuwe lente tegemoet. De grond breekt weer open, het hout aan de bomen wordt week, het nieuwe groen ontspruit alom, zaden ontkiemen om weer vrucht te gaan dragen. Ook de vogels krijgen er weer zin in, ze koesteren elkaar in liefde en nestelen om zich in deze nieuwe zomer te vermenigvuldigen en over de aarde te verspreiden. 
 
In alle kerken, ook in de onze, is het Paasfeest gevierd, zijn we door de diepe duisternis heen naar het licht getrokken. Van de haat naar  
onvoorwaardelijke liefde. We hebben in de spiegel gekeken: Wat zijn we tot vuile diplomatie bereid, vals getuigen, tot haten van alles wat onze eigen eer en identiteit en onze wankele zekerheid aan kan tasten. Zie de mens. We doen er een moord voor om te houden wat we hebben of te krijgen wat wij willen.  
 
Maar het licht doorklieft de duisternis, levend water stroomt uit de rotsen, de warmte breekt vanuit de hoge door, versteende harten breken open, schellen vallen van de ogen, we staan versteld en schrikken! Dit is zo anders dan wij dachten dat het was en wezen zou. Daar is hij weer, de mens die wij verbannen hadden. Die ons zo dwars zat. De mens die putte uit een bron die wij hadden dichtgegooid. Zie de mens, zijn leven sterker dan de dood. Zijn liefde niet te blussen. Zijn vrede wenst hij ons toe.   
 
Dat die hemelse warmte de rotsen in ons leven mag klieven. Dat het licht uit de hoge de duisternis van moeiten en weerstand in onszelf en onderling mag overwinnen, zodat de bron waaruit hij putte, de bron van Gods liefde, ook in ons mag gaan stromen. Dat we zo met hem een nieuwe zomer tegemoet zullen gaan. Dat is zijn wens voor jou en mij. Hij daagt ons uit onze koers te wijzigen, niet langer leven naar de dood toe, maar weg uit de dood het leven in! Om ons te oefenen in onvoorwaardelijke liefde, in eeuwig leven, in letterlijk en figuurlijk grenzeloos denken en doen. Dat kan, zegt hij, die weg heb ik voor jullie gebaand. 
 
Pasen: opstaan uit de dood. Met hem die zijn leven lang riep en zal blijven roepen om met hem de weg van eeuwig leven te gaan. Volmaakt zal dat wel niet lukken, maar dat is geen reden om in de dood en de onvruchtbaarheid te blijven hangen. Dat doet geen mens goed, jezelf niet en zeker de ander niet. Ik wens u, jou en mij een Paasjaar toe waarin Gods liefde en vrede in ons tot bloei komen en royaal vrucht zullen dragen. 
 
Het ga jullie/u goed,      Germa Rietberg.
 
Kerkproeverij maart 2018 Kerkproeverij maart 2018
Met Aswoensdag op 14 februari zijn we de veertigdagentijd op weg naar Pasen in gegaan. In deze tijd van bezinning en gebed, staan we stil bij het lijden van Jezus én bij het lijden van mensen om ons heen, dichtbij en ver weg.  
 
Dit jaar staan we met name stil bij moeders, vaders en kinderen in het door oorlog zo lang geteisterde Oeganda. Samen met 'Kerken in actie” hopen we de moedige projecten die mensen daar ontwikkelen financieel te ondersteunen. We doen dat in het kader van het thema van deze veertigdagentijd: 'Onvoorwaardelijke liefde'. Daar doorheen loopt het thema van de kinderen 'Van donker naar licht'.  
 
Die twee thema's ondersteunen elkaar. Zo leidt Jezus ons op zijn weg door het donker door zijn onvoorwaardelijke liefde naar het Licht van Pasen. Die onvoorwaardelijke liefde is nu onze bron om bij de mensen in hun lijden te zijn en hen hoop en licht te bieden.    Elk jaar geeft de PKN een blad uit met tips voor diensten en projecten in de veertigdagentijd (zie PKN site, veertigdagentijd). Dit keer beantwoorden ze ook veelgestelde vragen over deze periode. (Onder de rubriek Diaconieuws leest u er meer over. Redactie) 
 
Ik wens u allen een goede voorbereiding op Pasen toe.  Het ga u goed.     Germa Rietberg 
 
Uit het hart. februari 2018 Uit het hart. februari 2018
Februari, sprokkelmaand. Een oude naam voor deze maand. Dat klinkt logisch. De eerste wintermaanden zijn voorbij, de houtstapels, opgetast in de schuurtjes, slinken. De bomen en de bossen bieden in deze tijd ruimschoots afgebroken takken, bezweken onder sneeuw en ijzel of afgerukt door felle winterstormen. Het dikke hout zou nog wat moeten drogen, maar het dunne kan al snel op het vuur. En voor aanmaakhout liggen de dunste takken klaar voor direct gebruik. Zo komt splinter door de winter en dat zonder kou te lijden.    Sprokkelmaand. Ik vroeg me af of deze tijd ook voor de kerk een sprokkelmaand zou zijn. We hebben Advent gevierd.  En Kerst. Met alle inzet van ons gelovig leven hebben we de hemelse warmte op ons af laten komen. Dat God de aarde goed genoeg keurt om ons in een kind tegemoet te komen, onder ons wil opgroeien en als mens onder ons wil leven. En dat om ons te laten zien wat de zin van ons leven is! Zin die warmte brengt en licht op deze aarde. Dat is geweldig om te vieren.  
 
Intussen zijn we in februari beland. En het lijkt wel of de engelen die beloofde hemelse vrede op aarde weer hebben meegenomen naar hun hemelse thuis. De wijzen zijn naar het Oosten teruggekeerd, waar ze in de gevechten om macht, om oliebronnen en om eigen gelijk zijn terecht gekomen. De herders hoeden hun schapen als vanouds rondom Bethlehem, maar ze hebben voortdurend te maken met de strijd die daar woedt tussen Joodse en Palestijnse bewoners. En in Nazareth, waar Maria en Jozef wonen met de kinderen, ontkomen ook zij niet aan de angst en spanning van die strijd die elk moment ook hen kan treffen. Kijk dan, God, zo is onze wereld. Waar valt er iets van die warme zin en die hemelse vrede te sprokkelen?
Of zoeken we zo niet goed? Liggen die warme zin en die hemelse vrede soms als takken onder de bomen, afgerukt door de woedende stormen in al die strijd of bezweken onder de last van de ijzige kou waarmee mensen elkaar de vrede op aarde ontnemen? Kunnen zij die het slachtoffer zijn van al die grote en kleine winterse stormen in deze wereld, ons misschien weer de hoop geven dat er nog iets van zin en vrede te vinden is? Zin die ons verwarmt en  mensen tot mensen maakt en een vrede die verder reikt dan wat onze ogen ons willen doen geloven? Dan valt er nog genoeg te sprokkelen om het warm van te krijgen en deel uit te maken van die hemelse vrede. In deze wereld al. Ik wens jullie een sprokkelmaand toe met warme dagen!

Het ga u/jullie goed.            Germa Rietberg
 
Uit het hart jan 2018 Uit het hart jan 2018
Dit keer een nablik op Kerst met een verhaal van Sytse de Vries uit 'De mens in het Kind'. Ik vond het een mooi verhaal en wil het u/jou niet onthouden. Geniet ervan!   
 
Bethlehem of all places
 
Boven het Friese Dokkum ligt het plaatsje Bartlehiem. Het is wijd en zijd bekend als het noordelijke keerpunt van de Elfstedentocht. Na een lang en kaal stuk tegen de ijzige oostenwind in is er na dat keerpunt meestal de troostende wind in de rug voor het laatste gedeelte. Men zegt dat dit Friese dorpje eigenlijk Bethlehem heette, maar dat de Friezen die naam hebben verbasterd in het voor hen beter te begrijpen Barthlehiem, het Hiem (erf, Heim) van Bartele. Keerpunt in de lange tocht.  
 
Lucas beschrijft het oorspronkelijke Bethlehem ook als een keerpunt. Wie eenmaal daar gepasseerd is, heeft iets van God gezien. En zijn troostende nabijheid gaat mee, de rest van je tocht.  In het geboorteverhaal van deze evangelist lijkt de machtigste man op aarde, de keizer, alles in beweging te zetten. Hij verordineert een volkstelling. Daartoe moet ieder even terug naar de oorsprong. Daar kan het beste geïnventariseerd worden wat ieder waard is voor de keizerlijke schatkist.  Wat betreft Maria en Jozef kan dat nooit veel geweest zijn. Maar systeem is systeem en bevel is bevel. En zo gaat de reis van het noordelijke Nazareth naar het zuidelijke Bethlehem. Zo is de keizer eigenlijk een pion in het grote goddelijke verhaal, want nu wordt Jezus 'uitgerekend' in dit stadje geboren. En daardoor kan Lucas al de 'genetische' kleuren van Jezus te voorschijn roepen. Want het poststempel Bethlehem is immers zeer bekend in het Aloude Testament.  
 
5
 
Beth-lehem, oftewel Brood-huis. Maar de eerste keer dat we erover horen, loopt dit dorp leeg vanwege de honger. Pas na jaren keert Naomi terug, enkel met haar allochtone schoondochter. Uit haar zal, na enkele generaties, David geboren worden. Ruths verhaal vertelt van gedeelde gemeenschap en gedeeld geloof in de toekomst. Nieuw voedsel in het Broodhuis.  In deze lijn ontpopt zich David als een herder, gezalfde in hart en nieren. Zijn leven begint eveneens in Bethlehem. Daar leert hij alle schapen te tellen. Zo wordt hij voorganger en voorzanger. Hij wordt de icoon van het koningschap en ooit, is de hoop, zal er weer een koning komen zoals hij.  
 
Een ander tafereel: mensen zijn wanhopig. Economisch is hen het vel over de oren gehaald door speculanten uit Jeruzalem, die alle grond en huizen inmiddels in bezit hebben. Voetveeg en loonslaaf zijn ze geworden en de koning, de nazaat van David, doet niets. Hij, die de redder der armen zou moeten zijn.  De enige die deze uitgebuite plattelandsbevolking stem én hoop geeft, is de boerenprofeet Micha. Hij durft te beweren dat er een dag komt dat niet langer de grote stad Jeruzalem het allesbeheersende centrum zal zijn. In een gat als Bethlehem zal een nieuwe man opstaan, een herder met erbarmen voor de schapen, zoals ooit David. Laat het heil maar uit Moddergat komen! Het 'hiem' van David.  
 
Dit is het erfelijk materiaal waarmee Jezus geboren wordt: een hecht vertrouwen op God, een groot geloof in de toekomst. Een koninklijk erbarmen voor mensen, randfiguren voorop. Hiermee voedt hij de mensen, deelt het hun als dagelijks brood. Hij wordt dat zelf! Behtlehem, keerpunt voor wie leven en wie zoeken, op hoop van zegen. Vraag maar aan de wijzen.  
 
Ik wens u allen een gezegend 2018 toe!  Germa Rietberg
 
 
 
Leerdam PRAISE 2 juni 2019
Openluchtdienst

 

Leerdam Praise is druk met de voorbereidingen voor de 13e Openluchtdienst. We kijken ernaar uit om samen God te aanbidden en elkaar te ontmoeten. Leen Koster spreekt over het thema ‘Onderweg met God’. De Leerdam Praise band zorgt voor de muzikale begeleiding. We zingen onder andere bekende en nieuwe liederen als: ‘Hoe groot zijt Gij’, ‘Heer, wijs mij Uw weg’ en ‘Op die dag’. Een boekje met de liedteksten wordt vooraf uitgedeeld.

 

· Zondag 2 juni 2019 om 14:30

· Locatie: Dr. Reilinghplein te Leerdam

 

In de dienst is er een speciaal moment voor de kinderen. Na de dienst is er koffie, thee en fris en gelegenheid om elkaar te ontmoeten.

U/jij bent van harte welkom!

 

De commissie Leerdam Praise. www.leerdampraise.nl www.facebook.com/LeerdamPraise/

 

Leerdam Praise organiseert de Openluchtdienst vanuit het verlangen Gods Liefde uit te stralen naar de mensen om ons heen. Misschien is de Openluchtdienst wel een mooie gelegenheid om iemand uit jou omgeving (opnieuw) iets te laten proeven van Gods Liefde. Wie nodig jij uit?

 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.